است . 1 - سگ آموخته باشد و فرمان صاحب خود برگ اگر او را بفرستد برود و اگر باز طلبد برگردد 2 - به خوردن شكار خود عادت نكرده باشد اما اگر گاهى از شكار بخورد منافى آموخته بودن او نيست و آن در حقيقت از شرط اول محسوب است 3 - آن كه فرستنده سگ مسلمان باشد يا فرزند مسلمان كه در حكم مسلمان است 4 - به قصد شكار او را بفرستد . 5 - هنگام فرستادن سگ بسم الله گويد يعنى نام خداى تعالى بر زبان آورد به نيت آن كه شكار به نام خدا باشد . 6 - شكار تا زنده است از چشم غائب نشود . يعنى يقين كند به زخم چنگال و دندان سگ مرده است و اگر احتمال دهد علت ديگر موجب كشته شدن او گشته مانند دويدن در حال جراحت يا افتادن و امثال آن حرام ست . و قاعده در حيوان اين است كه چون احتمال آن دهى به غير سبب مشروع روح از بدنش بيرون رفته نبايد آن را حلال بدانى . اگر كسى معتقد است بايد نام خدا برد اما فراموش