مىتواند آن بهتر را انجام دهد چون مخالف صريح آيات بسيار از قرآن مجيد است تاويل بايد كرد و بسيار باشد كه بهتر گويند و از آن خوب در مقابل بد خواهند مثل و ان تصوموا خير لكم چنان كه گويند زندگى به از مرگ و سلامت بهتر از بيمارى است و روايت را تأويل بايد كرد كه هر گاه نذر او مكروه يا حرام شد آن را بواجب يا مستحب صرف كند . اگر روزه نذر كرد در روز معين و براى او سفرى پيش آمد آن را افطار كند و قضا گيرد و اين حكم موافق مذهب علامه رحمه الله نيست در روزه چون روزه مستحب را در سفر صحيح مىداند و نذر آن منعقد مىگردد پس مىتواند آن را روزه بدارد مگر به فتواى كسانى كه روزه سفر را مطلقا جائز نمىدانند يا گويند نذر عبادت مكروه صحيح نيست بارى اگر روزه نگرفت قضا بر او واجب است اگر روزى كه زن نذر روزه كرده است با حيض يا نفاس او مقارن شود بايد بخورد و قضا كند . اگر زن نذر روزه كند و شوهر اذن ندهد نيز افطار كند اما قضا ندارد . اگر از روزه به علت ديگر عاجز شود مانند بيمارى افطار كند و قضا ندارد . و اصل در نذر آن است كه اگر به عذرى ترك كند قضا ندارد مگر بدليل ثابت شود . عهد . آن است كه بگويد با خدا عهد كردم يا خدا را بر من عهدى است كه اگر فلان اتفاق افتد فلان عمل خير را انجام دهم