و چون عهد كند بر او واجب است وفا كند و شروط و احكام آن مانند قسم است . نذر و عهد بى لفظ منعقد نمىشود و اگر تنها در دل بگذراند كافى نيست چنان كه قسم نيز بىلفظ محقق نمىشود و از اين جهت مانند قرائت قرآن و ذكر است كه به نيست و گذرانيدن در قلب اكتفا نمىتوان كرد اما به فارسى و زبانهاى ديگر كافى است به شرط آن كه نام خدا و براى خدا را نيز به زبان آورد و اگر نذر كند براى بيمارستانها يا اطعام مستمندان يا لباس دادن به فقر او امثال آن اگر چه كار خير است و خدا پسند اما تا نام خدا بر زبان نياورد واجب نيست به نذر عمل كند . اگر مالى را نذر خانه خدا و يكى از مشاهده مشرفه كرده مانند چهار پا يا بنده و كنيز مىتواند بفروشد و بها را صرف همان مشهدى كه نذر كرده كند يا اعانت حاجيان و زوارى كه بدانجا مشرف مىشوند و گاه باشد كه عين مال را نذر كنند مانند فرشى كه در مسجد يا زيارتگاه بيندازند يا قنديلى در آنجا بياويزد بايد همان عين را بدان جا ببرد و فروش آن جائز نيست و اگر بداند مال را چون به اولياى مشاهد بدهند صرف مشروع نمىكنند جائز نيست تسليم آنها كند اگر مىتواند خود بدست خود صرف مشهد كند و