مقدارى كه لفظ بر آن دلالت دارد كفايت مىكند مگر بدانيم به آن اندازه كم مقصود گوينده نبوده است . و كم و بسيار نسبت به ناذر و مصرف فرق مىكند اگر ثروتمندى نذر كند مال بسيار در راه زوار حضرت ابى عبد الله عليه السلام و آسايش مسكن آنان مصرف نمايد هشتاد درم كافى نيست و اگر همان ثروتمند نذر كند بهر فقيرى كه در خانه او آيد مال بسيار دهد لازم نيست هشتاد درم بدهد . ده درم نيز به سايل دهد بسيار است . اگر نذر كند هر بنده قديم خود را آزاد كند بايد هر بنده كه شش ماه يا بيشتر مالك بوده آزاد كند و در آن سخنى است نظير آن كه در امثله بالا گفتيم . اگر نذرى كرد و از اداى آن فرو ماند و نتوانست به نذر خود وفا كند بر او واجب نيست و اگر نذر كند هر چه دارد تصدق دهد و زيان آن را تحمل نتواند كرد اموال خويش را قيمت كند و بتدريج هر چه بتواند بدهد تا نذر او به پايان رسد . اگر نذرى كرد و وقت آن را معين نكرد هر وقت به جا آورد كافى است و اگر به وقتى يا مكانى مقيد كرد بر عهده او است كه رعايت كند و تا بتواند تبديل با حسن ننمايد و اگر حديثى به ظاهر دلالت بر آن كند كه هر كس قسم خورد يا نذر كند آنگاه كارى بهتر از آن پيش آيد