خود را نمىپوشند نيز نظر كردن جائز است براى آن كه هر چند آنان را نهى كنى نمىپذيرند و ضرورت نيز مؤيد آن است زيرا كه واجب نيست مردم حوائج و مكاسب خود را ترك كنند تا مبادا نظرشان به چنين زنان افتد و اگر نه ضرورت بود بيرون رفتن مردان را حرام مىشمردند « قوله تعالى * ( وَلا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها ) * » زنان بايد زيور خود را آشكار نكنند مگر آن كه زينت به خود ظاهر شود بىاختيار آنها و در روايت اهل بيت رسول ( ص ) آمده است كه زينت روى و دست است چون كه گاهى اينها بىاختيار ظاهر مىشوند نه موى و گوش و گردن چون مىتوان غير روى و دست را چنان پوشيد كه هيچ گاه پيدا نشود و در آيه ديگر قرآن آمده است كه زن چنان چادر به خود پيچد كه شناخته نشود كيست و كسى آنها را آزار نكند و چون روى گشودن بر آنها حرام است نگاه كردن ما هم بر آنها حرام است چون روى براى آن مىپوشند تا كسى نظر نكند و نظير آيه حجاب و تفسير آن را در آيه لمم و تقييد آن به گناه صغيره در شهادت خواهيم گفت إن شاء الله تعالى فصل دويم - اولياى عقد پيغمبر ( ص ) فرمود لا نكاح الا بولى و چنان كه گذشت در مذهب مالك و شافعى اين حكم كلى است و زن را مطلقا بايد ولى