فصل سيم در وصيت وصيت در اصطلاح فقه امر و دستورى است كه انسان نسبت به اموال خود دهد تا پس از مرگ او به جا آرند و در لغت عربى و قرآن هر دستورى است خواه پس از مرگ خواه در حيات مانند « * ( يُوصِيكُمُ الله فِي أَوْلادِكُمْ ) * و * ( ذلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِه ) * » وصيت بر كسى كه دين يا واجبى بر عهده دارد واجب است تا ورثه ادا كنند و الا مستحب است و آن عقدى است ناچار ايجاب و قبول در آن شرط است اما چون عقد جائز است آن دقت و احتياط كه در صيغه عقود لازم مىكنند در وصيت واجب نيست چون در عقود لازم اگر اختلاف افتد ميان دو طرف معامله لفظى كه در صيغه آورده‌اند مرجع و قاطع اختلاف است و بايد صريح و بىشبهه باشد اما در عقد جائز به محض آن كه اختلاف افتد و يكى انكار كند باطل مىشود و اگر اختلاف نكنند به صيغه حاجت نيست . اگر تلفظ ممكن نباشد اشاره و كتابت كافى است اگر اراده وصيت كرده باشد و واجب نيست عمل به آن چه به خط او يابند . وصيت بايد به كار مشروع و جائز باشد و اگر مسلمان وصيت