انتفاع از آن به تلف كردن آن است مانند طعام و ميوه صحيح نيست و وقف مشاع صحيح است . و بايد دانست كه منافع و نماآت املاك وقف مانند ميوه و محصول باغ و غلات زمين و شير و پشم گوسفند كه قابل خريد و فروش است و همچنين جائى كه فروش آلات ملك وقف جائز باشد و قيمت آن بايد به مصرف وقف برسد يا ملك ديگر خريده شود در همه اين امور ماليت مشترك ميان ميوه و و قيمت آن خاص مصارف وقف است نه عين ميوه و غير آن پس تعقل مىشود ماليت مشترك ميان اصل و بدل را براى مصارفى معين قرار داد و تعيين اين گونه اموال براى آن كه منافع آن صرف خيرات شود نامشروع نيست گر چه آن را وقف نناميم اما واجب العمل است چون عقدى است مشروع و عملى است در راه خدا و معقول و المؤمنون عند شروطهم و آيه مباركه * ( أَوْفُوا بِالْعُقُودِ ) * شامل آن مىشود و انفاق در راه خدا و خيرات بهر عنوان در قرآن و سنت مطلوب است و اگر از خيرات نبود و قصد قربت در آن نكرده بود ممكن بود از جهت تبذير و تلف مال آن را نامشروع شماريم مانند وقف در غير قربات چنان كه گذشت پس اگر كسى قسمتى از سرمايه تجارت يا كار خانه خود را وقف حضرت ابى عبد الله عليه السلام يا خيرات ديگر كند واجب است عمل بدان هر چند آن را وقف نناميم شرط است واقف جائز التصرف باشد يعنى محجور نباشد و موقوف