سخن از كار علوى و سببى كه وى را به قيام در بصره واداشت نام و نسب وى چنان كه گفته‌اند ، على بن محمد بن عبد الرحيم بود و نسب از طايفهء عبد القيس داشت . مادرش قره دختر على بن رجب بود از بنى اسد بن خزيمه ، از ساكنان يكى از دهكده هاى رى به نام ورزنين كه در آنجا زاده بود و بزرگ شده بود . از وى آورده‌اند كه مىگفته بود : « جدم محمد بن حكيم از جمله كسانى بود كه با زيد بن على بن حسين بر ضد هشام بن عبد الملك قيام كرده بود و چون زيد كشته شد ، گريخت و به رى پيوست و به ورزنين پناه برد و آنجا بماند . » مىگفته بود كه پدرش عبد الرحيم يكى از عبد القيس بود كه زادگاهش به طالقان بوده بود و به عراق آمده بود و آنجا بمانده بود و يك كنيز سندى خريده بود و محمد ، پدر وى ، را از او آورده بود و او على پسر اين محمد است . كه از مدتها پيش به گروهى از آل منتصر ، از جمله غانم شطرنجى و سعيد صغير و پسر خادم پيوستگى داشته بود و معاش وى از آنها بود و جمعى از ياران و دبيران سلطان كه ستايش آنها مىگفت و با شعر خويش آنها را به بخشندگى وا مىداشت . پس از آن چنان كه گفته‌اند به سال دويست و چهل و نهم از سامرا به بحرين رفت و آنجا دعوى كرد كه على بن محمد بن فضل بن حسن بن عبيد الله بن عباس بن على بن - ابى طالب است و در هجر مردم را به اطاعت خويش خواند كه جمعى انبوه از مردم آنجا پيرو وى شدند ، جمعى نيز نپذيرفتند و به سبب وى ميان جمعى كه پيروش شده بودند و آنها كه نپذيرفته بودند اختلاف افتاده بود كه جمعى از ميانه كشته شده بود ، كه وقتى اين حادثه وقوع يافت از نزد آنها به احسا رفت و به طايفه اى از بنى تميم