شنيدم كه به وقت وداع با مهدى به وى مىگفت : « اى ابو عبد الله من در ذى حجه تولد يافتم و در ذى حجه خلافت يافتم و در خاطرم افتاده كه در ذى حجه اين سال مىميرم و همين مرا به حج كردن واداشته است . در بارهء كارهاى مسلمانان كه از پى خويش به تو مىسپارم از خدا بترس تا خداى ترا از آنچه مايهء رنج و غمت مىشود مفرى دهد . » باز گفت : « گشايش و مفرى دهد و سلامت و حسن عاقبت روزى كند و مفرى دهد از جايى كه انتظار ندارى . پسركم ، محمد را صلى الله عليه و سلم در كار امتش به ياد داشته باش تا خداى كارهاى ترا محفوظ دارد . از خون حرام بپرهيز كه به نزد خداى گناهى است عظيم و ننگ دايم دنياست . به حلال پاى بند باش كه ثواب نقد است و صلاح آينده . حدود را بپاى دار و در آن تعدى مكن كه به هلاكت افتى . اگر خداى مىدانست كه براى دينش چيزى شايسته تر از حدود هست كه از معصيتهاى وى مانع شود در كتاب خويش در بارهء آن دستور مىداد . بدان كه خداى از آن رو كه در بارهء سلطهء خويش سخت خشمگين مىشود در كتاب خويش دستور داده كه شكنجه و عقوبت كسى كه در زمين به تباهى كوشد مضاعف شود . به علاوه عذاب بزرگى كه به نزد خويش براى او ذخيره نهاد و فرمود : « * ( إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ الله وَرَسُولَه وَيَسْعَوْنَ في الأَرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ من خِلافٍ أَوْ يُنْفَوْا من الأَرْضِ ذلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ في الدُّنْيا وَلَهُمْ في الآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ 5 : 33 ) * » [ 1 ] يعنى : كسانى كه با خدا و پيمبر او مىستيزند و در زمين به فساد مىكوشند سزايشان جز اين نيست كه كشته شوند يا بردار شوند ( يا يكى از ) دستها و ( يكى از ) پاهايشان به عكس يك ديگر بريده شود يا از آن سرزمين تبعيد شوند . اين رسوايى آنها در اين دنياست و در آخرت عذابى بزرگ دارند .

--> [ 1 ] مائده آيهء 33