در اين سال عباس بن محمد بن على بن عبد الله بن عباس سالار حج بود . عامل مكه و مدينه و طايف زياد بن عبيد الله حارثى بود . عامل كوفه و سرزمين آن عيسى بن موسى بود . عامل بصره و توابع سفيان بن معاويه بود ، قضاى آنجا با سوارى بن - عبد الله بود . عامل خراسان ابو داود ، خالد بن ابراهيم ، بود . آنگاه سال صد و چهلم در آمد . سخن از حوادثى كه بسال صد و چهلم بود از جمله حوادث سال ، هلاكت عامل خراسان بود . سخن از هلاكت ابو داود عامل خراسان و سبب آن گويند : در اين سال در خراسان كسانى از سپاهيان ، بر ابو داود ، خالد بن ابراهيم ، كه از جانب ابو جعفر عامل آنجا بود تاختند - و اين به هنگام شب بود وقتى كه وى به در كشماهن مرو جاى داشت - و به محلى كه در آنجا بود رسيدند . ابو داود روى آجرى كه از ديوار برون بود نمودار شد و ياران خويش را بانگ مىزد كه صداى او را بشنوند . هنگام صبح آجر بشكست و او بر طاق صفه اى افتاد كه جلو بام بود و كمرش بشكست و هنگام نماز پسين بمرد . عصام سالار نگهبانان ابو داود به جاى وى بود ، تا وقتى كه عبد الجبار بن عبد الرحمان ازدى بيامد . و هم در اين سال ، ابو جعفر ، عبد الجبار بن عبد الرحمان را ولايتدار خراسان كرد كه آنجا رفت و كسانى از سرداران را در آنجا گرفت . گويند : متهمشان كرد كه سوى فرزندان على بن ابى طالب دعوت كرده‌اند .