سخن از حوادثى كه به سال صد و بيست و هفتم بود از جمله حوادث سال اين بود كه مروان بن محمد سوى شام رفت و در عين - الجرميان او و سليمان بن هشام نبرد رخ داد سخن از اينكه چرا مروان بن - محمد به شام رفت و چرا ميان وى و سليمان بن هشام نبرد شد ؟ ابو جعفر گويد : سبب قضيه چنان بود كه قسمتى از آن را ياد كرده‌ام كه مروان از پس كشته شدن وليد بن يزيد از ارمينيه سوى جزيره رفت و بر آنجا تسلط يافت و چنين وانمود كه به سبب وليد شوريده و بر كشته شدن وى معترض است . و چون يزيد ابن وليد همهء ولايتهاى پدرش محمد بن مروان را به دو داد با يزيد بيعت كرد و محمد بن عبد الله بن علاثه را با گروهى از سران مردم جزيره سوى وى فرستاد . ابو هاشم مخلد بن محمد گويد : وقتى مروان از مرگ يزيد خبر يافت كس پيش ابن علاثه و ياران وى فرستاد و آنها را از منبج پس آورد و سوى ابراهيم بن وليد حركت كرد . مروان با سپاه جزيره برفت و پسر خويش عبد الملك را با چهل هزار كس از سپاهيان مقيم در رقه به جاى نهاد . گويد : وقتى مروان بن محمد به قنسرين رسيد يكى از برادران يزيد بن وليد به نام بشير كه وى را ولايتدار قنسرين كرده بود آنجا بود و به مقابلهء مروان آمد و كسان بانگ برآوردند . مروان آنها را به بيعت خويش خواند . يزيد بن عمر بن هبيره با قيسيان به طرف وى رفت و بشير را با برادرش به نام مسرور بن وليد كه با يزيد از يك مادر بود تسليم كردند كه مروان هر دو را بگرفت و به زندان كرد و