عمران بن هلباء كلبى به پاسخ وى اشعارى گفت به اين مضمون : « اى حلال بر مركب خويش به جا باش « و رشتهء كسى را كه وصال را بريد ، « قطع كن « مگر غمگين نشدى « كه كشتن سرور يمانيان را « ناروا ندانسته‌اند « از پس جنگ مرج « براى قبايل نزارى « روزهاى دراز پديد آورديم « به كمك ما بود كه شاهان قريش « پادشاهى يافتند « و نيروى مخالفان نابود شد و از جاى برفت « وقتى قبيلهء سكون و كلب را خشمگين بينى « پادشاهى اى خطر زوال دارد « مرد چنين است كه وقتى همسنگ نبيند « گفتارش مايهء و بال او شود « اى آل حميرا كنون كه شما را خوانده‌اند « شمشيرهاى هندى و نيزه هاى دراز را « مهيا كنيد « با شتران درشت پيكر « و اسبان يال آويخته و شيران نر « كه در هر نبردگاهى