خود نيافريدى ؟ » گفت : « چرا » گفت : « پروردگارا مگر مرا از روح خويش در من ندميدى ؟ » گفت : « چرا » گفت : « پروردگارا مگر در بهشت خود مقرم ندادى ؟ » گفت : « چرا » گفت : « پروردگارا مگر رحمت تو بر غضبت چيره نيست ؟ » گفت : « چرا » گفت : « اگر توبه كنم و به صلاح گرايم مرا به بهشت مىبرى ؟ » گفت : « آرى . » ابن عباس گويد : مقصود از گفتار خدا عز و جل كه فرمود : « و آدم از پروردگار خويش كلماتى فرا گرفت و توبه اش پذيرفته شد . » همين است . از حسن روايت كرده‌اند كه آدم و حوا اين كلمات را به زبان آوردند كه در قرآن نيز هست : پروردگارا ما به خويش ستم كرديم اگر ما را نبخشى و رحم نكنى زيانكار خواهيم بود . و هم از ابن عباس روايت كرده‌اند كه وقتى آدم از بهشت فرود آمد حجر الاسود را با خود آورد كه از برف سپيدتر بود و آدم و حوا دويست سال بر نعيم بهشت بگريستند و چهل روز نخوردند و ننوشيدند . سپس به خوردن و نوشيدن پرداختند و آن هنگام بر كوه بوذ بودند كه آدم بر آن فرود آمده بود و يكصد سال به حوا نزديك نشد . ابو يحيى گويد با مجاهد در مسجد الحرام نشسته بوديم و به من گفت : « اين را مىبينى ؟ » گفتم : « حجر را ؟ »