الفضل . . . و چون از اين فارغ شده بود ، ديگر شاعر ايشان - زبرقان بن بدر - برخاست و اين بيت بگفت . . . » ( سيرت رسول الله ، ج 2 ، صص 20 - 1012 ) ص 383 ، س 2 : در نسخهء اساس ما « نطوف » آمده بوده است و در نسخهء فا « نطيف » . در متن تاريخ طبرى ، ( ج 4 ، ص 1919 ) « نطوف » در حاشيه آمده است . ( پيامبر ما بانويى است كه او را مىگردانيم - كنايه از جماع كردن است - ولى پيامبران ديگر مردمان ، مرداناند . ) ص 383 ، س 23 : طلحة بن عبيد الله ، بتقريب ، همه جا در نسخهء اساس « طلحة بن عبد الله » آمده است . وى از ياران رسول ص بود و از عشرهء مبشره . ص 386 ، س 24 : وجه درست نام ضرار بن الازور را از تاريخ طبرى ( ج 4 ، ص 1925 ) گرفتم . گفتنى است كه روايت طبرى دربارهء كشتن مالك به گونهء ديگر است ، بنابر اين روايت ، خالد واژهء « ادفئوا » را به كار برد ، كه از آن گرم كردن اسيران را مقصود مىداشت ، اما مردم كنانه از اين واژه « كشتن » را دريافتند ، مالك و اسيران را كشتند . خالد چون هياهو بشنيد ، دريافت كه سوء تفاهمى شده است ! ( و نيز ر . ك : الكامل ، ج 2 ، ص 358 ) ص 389 ، س 17 : در متن تاريخ طبرى ( ج 4 ، ص 1929 ) ، امّ شمله آمده است و نسخه بدل آن امّ سلمه است . ولى در الكامل ( ج 2 ، ص 359 ) همان ابن امّ سلمه آمده است . ص 391 ، س 13 : در نسخهء اساس و فا ضبط ابو حنيفة بن عتبه . . . است كه به اعتبار متن تاريخ طبرى ( ج 4 ، ص 1930 ) و كامل ( ج 2 ، ص 361 ) اصلاح شد . در اسد الغابه ( ج 5 ، ص 170 ) ابو حذيفة ابن عتبة بن ربيعة بن عبد شمس بن عبد مناف القرشى آمده است . ص 391 ، س 21 : ابن اثال الحنفى ، ثمامة بن اثال است . وى پيش از اسلام آوردن از پرخوران عرب بود . ( ر . ك : طبقات الكبير ، ج 5 ، ص 401 ، اسد الغابه ، ج 1 ، صص 48 - 246 ) ص 391 ، س 22 : نهار الرّجال ، رحّال بن عنفوه . در طبقات ابن سعد : رحّال ( به حاء مهمله ) ضبط شده ولى