تب على انك و انت التواب الرحيم . چون آدم اين سخنان بگفت ، خداى عزّ و جلّ توبهء او بپذيرفت ، و از شادى گريستن بر آدم افتاد و صد سال از خرّمى و شكر همى گريست . و از آن آب چشم كه از پس توبه بيرون آمد ، همه گل و اسپرغمها و بويهاى خوش بررست . و گويند آدم گفت : يا ربّ ! مرا كه آفريد ؟ گفتا من . گفت : جان در تن من كه كرد ؟ خداى گفت : من . گفت : يا ربّ ! چون از من گناه آمد اگر تو عفو نكنى و نيامرزى جز تو كه عفو كند ؟ و تو گفتى : سَبَقَتْ رَحْمَتى غَضَبتى . رحمت من پيشى دارد بر خشم . و اين كلمات اين بود بر اين قول . چون اين سخن بگفت جبريل بيامد و بشارت توبه آورد .