مؤلف مجهول
20
تاريخ سيستان
يعقوب الزّاهد ، و الخليل بن احمد [ 1 ] ، و ابو حاتم بن حسان ، و نصر بن جيك ، و ياسر بن عمّار ، و عبيد القوقة [ 2 ] ، و عمير بن يحيى ، و ابى نصر بن حمدان الجوينى ، و ابو اسحق - الجاشنى [ 3 ] ، و شاهين بن العنير [ 4 ] ، و بكر بن [ 5 ] جعد ، و غالب بن شادك [ 6 ] ، و رونك القروى و ابو الحسين بن محمد بن احمد بن يحيى الَّذى الَّف غريب القرآن ، و هلال بن حويص و ابو عامر بن ابى جان [ 7 ] ، و الامام ابو جعفر فاخر بن معاذ [ 8 ] ، و ابو زكريا يحيى بن عمّار و القاضى ابو الحسن ، و الاستاد ابو العبّاس ، و ابو سعيد بن ابى عمر [ 9 ] [ و ] على بن حمدون ، و ابو القاسم الخيرى ، و ابو عمر النوقاتى [ 10 ] ، و ابو الحسن [ عمر ] بن ابى عمر - النوقاتى ، و احمد السمورى ، و ابو احمد القصّار ، و ابى جعفر بن ابى منصور بن ابى سعيد الوزير [ 11 ] . . .
--> [ 1 - ) ] غير از خليل معروفست . احياء الملوك : خليل بن احمد سجستانى معاصر ملك مظفر صالح بن نوح سامانى و راوى حديث است و در فقه بى نظير بوده ( نسخهء عكسى ص 4 پ ) . [ 2 ] قوقه ، نام روستائيست از سيستان و منسوب بدانجا را درين كتاب همه جا بدين شكل نوشته است [ 3 ] جاشن . و كاشن نام محلى بوده است در سيستان و منسوب بدان را كاشنى آوردهاند و درين كتاب باز هم مورد دارد ليكن معلوم نيست املاى آن چگونه است و آيا با گاف فارسى يا كاف ديگر چه كاف را هم در تعريب تبدل بجيم كردهاند مثل كرد و جرد و پهرك و فهرج و غيره [ 4 ] كذا و الظاهر « عنبر » [ 5 ] متن : مكر [ 6 ] شادل هم خوانده مىشود [ 7 ] ظ : حيان [ 8 ] متن : معاد [ 9 ] در متن « النوقانى » بعد از اين اسم بوده و خط خورده است [ 10 ] متن : ابو عمر النوقاتى با نون است و نوقان جز در طوس و نيشابور ديده نشده است و نوقات بقول ياقوت محله ايست بسجستان كه مردم نوها گويند و معرب آن نوقات شده است و منسوبست بدان ابو عمر محمد بن احمد النوقاتى صاحب تصانيف در ادب و پسرش عمر و برادرش ابو سعيد عثمان و گويا ابو سعيد بن ابى عمر كه در سطر بالا نام برده شده برادر ابى عمر باشد نه پسرش . [ 11 ] اينجا سه سطر در اصل كتاب سفيد گذاشتهاند و گويا براى اين بوده است كه باز هم بزرگان سيستان را در اينجا بنويسند و از كسانى كه ياقوت علاوه بر اين در ماده سجستان آورده : جرير بن عبد الله صاحب جعفر بن محمد الصادق و خليدة السجستانى صاحب تاريخ آل محمد و دعلج بن على السجزى و احمد بن صالح ( معجم البلدان جلد 5 صفحات 37 - 41 )