بعضى از اهل لغت - بطورى كه راغب حكايت كرده - گفته‌اند : مودت خدا نسبت به بندگان اين است كه مراعات حال ايشان را بكند . و اشكال سابق هم به قوت خود باقى است . و اگر مودت فى القربى را تفسير كنند به محبتهاى طرفينى مردم نسبت به يكديگر در راه تقرب به خدا ، به طورى كه تقربها اسبابى باشد براى محبت در بين آنان ، در جواب مىگوييم اين محبت را هم مشركين در تقربهاى خود هر چند از نظر دين توحيد باطل است دارند ، و باز اين قسم نمىتواند مزد رسالت رسول خدا ( ص ) باشد . بعضى « 1 » هم گفته‌اند : مراد از مودت به قربى ، دوستى خويشاوندان رسول خدا ( ص ) - كه همان عترت او از اهل بيتش باشند - است و بر طبق اين تفسير رواياتى هم از طرق اهل سنت ، و اخبار بسيار زيادى از طرق شيعه وارد شده كه همه آنها آيه را به مودت عترت و دوستى با آن حضرات ( ع ) تفسير كرده ، اخبار متواترى هم كه از طرق دو طائفه بر وجوب مودت اهل بيت و محبت آن حضرات رسيده ، اين تفسير را تاييد مىكند . و اگر در يك طايفه ديگر اخبار كه آن نيز متواتر است ، يعنى اخبارى كه از هر دو طريق از رسول خدا ( ص ) رسيده ، و مردم را در فهم كتاب خدا و معارف اصولى و فروعى دين و بيان حقايق آن ، به اهل بيت ( ع ) ارجاع داده - مانند حديث ثقلين و حديث سفينه و امثال آن - دقت كافى به عمل آوريم ، هيچ شكى برايمان باقى نمىماند كه منظور از واجب كردن مودت اهل بيت ، و آن را به عنوان اجر رسالت قرار دادن تنها اين بوده كه اين محبت را وسيله اى قرار دهد براى اين كه مردم را به ايشان ارجاع دهد ، و اهل بيت مرجع علمى مردم قرار گيرند . پس مودتى كه اجر رسالت فرض شده چيزى ما وراى خود رسالت و دعوت دينى و بقاء و دوام آن نيست . پس بنا بر اين تفسير ، مفاد آيه شريفه هيچ تغايرى با آيات ديگر كه اجر رسالت را نفى مىكنند ندارد . در نتيجه برگشت معناى آيه مورد بحث به اين مىشود كه : من از شما اجرى درخواست نمىكنم ، چيزى كه هست از آنجا كه خداى تعالى مودت به عموم مؤمنين را كه قرابت من هم از ايشانند بر شما واجب فرموده ، من مودت شما را نسبت به اهل بيتم اجر رسالتم مىشمارم . و

--> ( 1 ) مجمع البيان ، ج 9 ، ص 28 .