بلكه اجرتان را بطور كامل به شما مىدهد . و در آيه شريفه ، مؤمنين را به غلبه و پيروزى وعده مىدهد ، البته به شرطى كه مؤمنين خدا و رسول را اطاعت كنند ، پس آيه شريفه از نظر معنا نظير آيه « وَلا تَهِنُوا وَلا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ » « 1 » مىباشد . * ( « إِنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَإِنْ تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا يُؤْتِكُمْ أُجُورَكُمْ وَلا يَسْئَلْكُمْ أَمْوالَكُمْ » ) * در اين آيه با بيان حقيقت زندگى دنيا و آخرت ، مؤمنين را ترغيب مىكند به زندگى آخرت ، و نسبت به زندگى دنيا بى رغبت و بى ميلى مىكند به اين كه مىفرمايد : زندگى دنيا بازيچه و لهو است ، كه بيان آن در سابق گذشت . * ( « وَإِنْ تُؤْمِنُوا . . . » ) * - يعنى اگر ايمان آوريد ، و با اطاعت خدا و رسول تقوى گزينيد ، خدا پاداشهايتان را مىدهد ، و به ازاى آنچه به شما مىدهد مالى از شما نمىخواهد . و ظاهر سياق اين است كه مراد از اموال همه اموال باشد ، و آيه بعدى هم مؤيد اين معنا است . * ( « إِنْ يَسْئَلْكُمُوها فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوا وَيُخْرِجْ أَضْغانَكُمْ » ) * كلمه « احفاء » كه مصدر « يحفكم » است ، به معناى اجهاد و تحميل مشقت است . و مراد از « بخل » به طورى كه گفته‌اند « 2 » خوددارى از اعطاء است . و « أضغان » به معناى كينه ها است . مىفرمايد : مالهايتان را از شما نمىخواهد ، چون اگر همه اموال شما را طلب كند مشقت بزرگى به شما تحميل كرده ، و آن وقت ديگر حاضر نمىشويد چيزى بدهيد چون اموالتان را دوست داريد ، و اين باعث مىشود كه كينه هاى درونيتان بيرون بريزد و گمراه شويد . * ( « ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّه فَمِنْكُمْ مَنْ يَبْخَلُ . . . » ) * اين آيه به منزله استشهادى است براى بيان آيه قبلى ، گويا فرموده : اگر خدا همه اموال شما را طلب كند ، شما دچار بخل خواهيد شد ، به شهادت اينكه خود شما وقتى دعوت مىشويد كه در راه خدا انفاق كنيد - با اينكه انفاق پاره اى از مال است - بعضى از شما بخل مىورزد ، پس از اين وضع روشن مىشود كه اگر خدا همه اموال شما را طلب كند بخل

--> ( 1 ) سوره آل عمران ، آيه 139 . ( 2 ) مجمع البيان ، ج 9 ، ص 107 .