عارض كسى نمىشود مگر به خاطر گناهى است كه كرده ، و اين همان كلام خداى عز و جل است كه در كتاب خود مىفرمايد : * ( « وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ » ) * . راوى مىگويد : سپس امام فرمود : يعنى آنچه از عقوبتش كه صرفنظر مىكند بيشتر از آن گناهانى است كه عقوبتش را به گنهكار مىچشاند . « 1 » مؤلف : اين معنا به طريقى ديگر از مسمع از آن جناب ( ع ) روايت شده « 2 » و نظير آن در الدر المنثور از حسن از رسول خدا ( ص ) نقل شده ، و عبارت آن چنين است : وقتى آيه * ( « وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ » ) * نازل شد ، رسول خدا ( ص ) فرمود : به آن خدايى كه جانم به دست او است هيچ خراشى از چوبى بر بدن شما نمىافتد ، و هيچ رگى از جاى خود نمىجنبد و هيچ ضربتى از سنگ وارد نمىشود ، و هيچ پايى نمىلغزد مگر به خاطر گناهى از گناهان . و آنچه از گناهان كه خدا عفو مىكند بيشتر است « 3 » . و نيز در كافى به سند خود از على بن رئاب روايت كرده كه گفت : از امام صادق ( ع ) معناى كلام خداى عز و جل را پرسيدم كه مىفرمايد : * ( « وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ » ) * و عرضه داشتم : آيا آن همه مصائب كه به على بن ابى طالب و اهل بيتش ( ع ) بعد از رحلت آن جناب متوجه شد به خاطر گناهانى بوده كه مرتكب شدند ، با اينكه آن حضرات اهل بيت طهارت و عصمت بودند ؟ امام در پاسخ فرمود : رسول خدا ( ص ) در هر شبانه روز صد مرتبه استغفار مىكرد ، و اين طلب مغفرتش به خاطر گناه نبود ، بلكه اين طلب مغفرت به منظور اجر بود ، و همچنين خداى تعالى اولياى خود را گرفتار مصائب مىكند تا اجرشان دهد « 4 » . و در مجمع البيان از على ( ع ) روايت شده كه از رسول خدا ( ص ) نقل كرده كه فرمود : بهترين آيه كتاب خدا اين آيه است . يا على هيچ خدشه و خراشى از چوبى بر بدن وارد نمىآيد و هيچ ضربه اى به پا وارد نمىشود ، مگر به خاطر گناه ، و آنچه خدا در دنيا مىبخشد ديگر در آخرت عقاب نمىكند ، چون خدا بزرگتر از آن است كه به بخشيده خود برگردد ، و آنچه را هم كه در دنيا عقوبتش را مىفرستد ديگر در آخرت عقوبت

--> ( 1 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 581 . ( 2 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 581 . ( 3 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 10 . ( 4 ) كافى ، ج 2 ، ص 450 .