مردم آيه هاى ما را باور نمىكرده‌اند ( 82 ) . ( به خاطر بياور ) روزى را كه از هر امتى دسته اى از آنها را كه آيه هاى ما را دروغ شمرده‌اند محشور كنيم و رديف شوند ( 83 ) . و چون بيايند گويد چرا آيه هاى مرا كه دانش شما بدان نمىرسيد دروغ شمرديد ؟ شما چه اعمالى انجام مىداديد ( 84 ) . و به سزاى آن ستمها كه كرده‌اند عذاب بر آنان واجب شود و سخن نگويند ( 85 ) . مگر نمىبينند كه ما شب را پديد آورده‌ايم تا در آن آرام گيرند و روز را روشن كرده‌ايم ، كه در اين براى گروه داراى ايمان عبرتى است ( 86 ) . روزى كه در صور ، دمند و هر كه در آسمانها و در زمين است وحشت كند جز آنكه خدا بخواهد و همگى با تذلل به پيشگاه وى رو كنند ( 87 ) . و كوه ها را بينى و پندارى كه بى حركتند ولى مانند ابر در حركتند ، صنع خداى يكتاست كه همه چيز را به كمال آورده كه وى از كارهايى كه مىكنيد آگاه است ( 88 ) . هر كه كار نيك انجام دهد پاداشى بهتر از آن دارد و آنان از وحشت آن روز ايمنند ( 89 ) . هر كه كار بد انجام دهد آنها به رو در آتش سرنگون شوند آيا جز در مقابل اعمالى كه مىكرده‌ايد سزايتان مىدهند ( 90 ) . حق اين است كه من فرمان يافته‌ام پروردگار اين شهر را كه آن را محترم كرده و همه چيز از اوست پرستش كنم ، فرمان يافته‌ام كه از مسلمانان باشم ( 91 ) . و اين قرآن را بخوانم پس هر كه هدايت يافت براى خويش هدايت يافت و هر كه گمراه گشت بگو من فقط بيم رسانم ( 92 ) . بگو ستايش خدايى را كه آيه هاى خويش را به شما نشان خواهد داد و آن را خواهيد شناخت و پروردگارت از اعمالى كه مىكنيد بى خبر نيست ( 93 ) . بيان آيات اين آيات فصل سابق را تمام مىكند و به مساله بعث و پاره اى از ملحقات به آن ، از قبيل امورى كه در قيامت و قبل از قيامت رخ مىدهد اشاره مىكند و سوره را با همان مطلبى ختم مىنمايد كه با آن آغاز شده بود و آن مساله انذار و بشارت است . * ( « وَإِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كانُوا