وقتى از عايشه سر مىزند كه رسول خدا ( ص ) را در امر خود دچار سوء ظن ببيند ، علاوه بر اين در روايت عمر تصريح شده كه گفت : در قلب رسول خدا ( ص ) از آنچه مىگفتند سوء ظنى پيدا شده بود . و كوتاه سخن اينكه دلالت عموم روايات بر سوء ظن رسول خدا ( ص ) نسبت به عايشه جاى هيچ حرفى نيست ، و حال آنكه رسول خدا ( ص ) اجل از اين سوء ظن است و چطور نباشد ؟ با اينكه خداى تعالى ساير مردم را از اين سوء ظن توبيخ نموده و فرمود : « چرا وقتى مؤمنين و مؤمنات اين را شنيدند حسن ظن به يكديگر از خود نشان ندادند ، و نگفتند كه اين افترايى است آشكار ؟ » ، و وقتى حسن ظن به مؤمنين از لوازم ايمان باشد ، رسول خدا ( ص ) سزاوارتر به آن است ، و سزاوارتر از اجتناب از سوء ظن است كه خود يكى از گناهان مىباشد و مقام نبوت و عصمت الهى او با چنين گناهى نمىسازد . علاوه بر اين قرآن كريم تصريح كرده به اينكه رسول خدا ( ص ) داراى حسن ظن به مؤمنين است و فرموده : « وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ ، يُؤْمِنُ بِاللَّه وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ ، وَرَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ ، وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّه لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ » « 1 » . از اين هم كه بگذريم اصولا اگر بنا باشد گناهانى چون زنا در خانواده پيغمبر نيز راه پيدا كند ، مايه تنفر دلها از او شده و دعوت او لغو مىگردد ، و بر خدا لازم است كه خاندان او را از چنين گناهانى حفظ فرمايد ، و اين حجت و دليل عقلى عفت زنان آن جناب را به حسب واقع ثابت مىكند ، نه عفت ظاهرى را فقط ، و با اينكه عقل همه ما اين معنا را درك مىكند ، چطور رسول خدا ( ص ) آن را درك نكرده و نسبت به همسر خود دچار ترديد مىشود . جهت دوم اينكه : آنچه از روايات بر مىآيد اين است كه داستان افك از روزى كه سازندگان آن آن را به راه انداختند ، تا روزى كه به همين جرم تازيانه خوردند ، بيش از يك ماه طول كشيده ، و با اينكه حكم قذف در اسلام معلوم بوده ، كه هر كس شخصى را قذف كند و

--> ( 1 ) از آنها كسانى هستند كه پيامبر را آزار مىدهند و مىگويند او خوش باور و ( سر تا پا ) گوش است ، بگو خوش باور بودن او به نفع شما است او ايمان به خدا دارد و مؤمنان را تصديق مىكند و رحمت است براى كسانى كه از شما كه ايمان آورده‌اند ، و آنها كه فرستاده خدا را آزار مىدهند عذاب دردناكى دارند . سوره توبه ، آيه 61 .