و در همان كتاب به سند خود از زراره روايت كرده كه گفت : از امام صادق ( ع ) از معناى آيه * ( « الزَّانِي لا يَنْكِحُ إِلَّا زانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً » ) * سؤال كردم ، فرمود : اينها زنان و مردانى معروف به زنا بودند كه به اين عمل شهرت داشتند ، و مردم به اين عنوان آنها را مىشناختند ، مردم امروز هم مانند مردم عصر پيامبر ( ص ) مىباشند پس هر كس كه حد زنا بر او جارى شد و يا متهم به زنا شد سزاوار نيست مردم با او ازدواج كنند تا او را به توبه بشناسند و توبه اش شهرت پيدا كند « 1 » . مؤلف : مثل اين روايت را كافى به سند خود از ابى الصباح نيز نقل كرده . و به سند خود از محمد بن سالم از ابى جعفر ( ع ) به اين عبارت آورده : ايشان مردان و زنانى بودند كه در عهد رسول خدا ( ص ) مشهور به زنا بودند . پس خداى تعالى مردم را از اين مردان و زنان نهى فرمود ، و مردم امروز هم به مانند مردم آن روز مىباشند پس كسى كه معروف به زنا شده و يا حد بر او جارى شده باشد ، بايد از ازدواج با او خوددارى كنند تا وقتى كه توبه اش شناخته و معروف شود « 2 » . و در همان كتاب به سند خود از حكم بن حكيم از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه فرمود : اين تنها مربوط به زناكارهاى علنى است ، و اما اگر كسى احيانا زنايى كند و توبه نمايد ، هر جا بخواهد مىتواند ازدواج كند « 3 » . و در الدر المنثور است كه احمد و عبد بن حميد و نسايى و حاكم ( وى حديث را صحيح دانسته ) و ابن جرير و ابن منذر و ابن ابى حاتم و ابن مردويه و بيهقى در سنن خود ، و ابو داوود در ناسخش از عبد اللَّه بن عمر روايت كرده‌اند كه گفت : زنى بود كه او را ام مهزول مىناميدند ، و به مردى زنا مىداد ، به شرطى كه خرجى او را بدهد ، پس يكى از اصحاب رسول خدا ( ص ) خواست او را تزويج كند خداى تعالى اين آيه را فرستاد : « زن زناكار را نمىگيرد مگر مرد زناكار يا مشرك » « 4 » . مؤلف : قريب به اين معنا از عده اى از نويسندگان جوامع از مجاهد نقل شده « 5 » . باز در همان كتاب است كه ابن ابى حاتم از مقاتل روايت كرده كه گفت : وقتى مهاجرين مكه به مدينه آمدند به جز چند نفر انگشت شمار همه در شدت تنگى بودند ، در شهر

--> ( 1 ) فروع كافى ، ج 5 ، ص 354 ، ح 1 . ( 2 ) فروع كافى ، ج 5 ، ص 355 ، ح 3 . ( 3 ) فروع كافى ، ج 5 ، ص 355 ، ح 6 . ( 4 و 5 ) الدر المنثور ، ج 5 ، ص 19 .