ميان ما آمدى كه اهل وطنت از وطن بيرونت كرده بودند و ما به تو منزل و ماوى داديم ، فقير و تهى دست بودى با تو مواسات كرديم ، ترسان از دشمن بودى ايمنت ساختيم ، بى يار و ياور بودى ياريت كرديم . انصار مجددا بعرض رسانيدند همه منتها از خدا و رسول اوست . حضرت فرمود : شما براى خاطر پشيزى از مال دنيا كه من بوسيله آن دلهايى را رام كردم تا اسلام بياورند ناراحت شده‌ايد ؟ و آن نعمت عظمايى كه خدا بشما قسمت كرده و به دين اسلام هدايتتان فرموده هيچ در نظر نمىگيريد ؟ اى گروه انصار ! آيا راضى نيستيد كه يك مشت مردم مادى و كوته فكر ، شتر و گوسفند سوغاتى ببرند و شما رسول خدا را بسلامت سوغاتى ببريد ؟ به آن خدايى كه جان من در دست اوست اگر مردم همه به يك طرف بروند ، و انصار به طرف ديگرى بروند ، من به آن طرف مىروم كه انصار مىروند . و اگر مساله هجرت نبود من خود را مردى از انصار مىخواندم . پروردگارا به انصار رحم كن ، و به فرزندان و فرزندزادگان انصار رحم كن . اين بيان آن چنان در دلهاى انصار اثر گذاشت كه همه به گريه درآمده و محاسنشان از اشك چشمانشان خيس شد . آن گاه عرض كردند : ما به خدايى خداى تعالى و به رسالت تو راضى هستيم ، و نسبت به اين معنا كه قسمت و سهم ما توحيد و ولايت تو شد خوشحال و مسروريم . آن گاه متفرق شدند . و انس بن مالك گفته است : رسول خدا ( ص ) در روز اوطاس جارزنى را دستور داد تا جار بزند كه : كسى دست به زن حامله دراز نكند تا بچه اش متولد شود ، و به ساير زنان نيز دست نيازد تا از يك حيض پاك شوند . آن گاه دسته دسته مردم هوازن خود را در جعرانه به رسول خدا ( ص ) رسانيدند تا اسيران خود را بخرند و آزاد سازند . سخنگوى ايشان برخاست و گفت : يا رسول اللَّه ! در ميان زنان اسير ، خاله ها و دايه هاى خودت وجود دارند كه تو را در آغوش خود بزرگ كرده‌اند ، و ما اگر با يكى از دو پادشاه عرب يعنى ابن ابى شمر و يا نعمان بن منذر روبرو شده و بر سرمان مىآمد آنچه كه در برخورد با تو بر سرمان آمده اميد مىداشتيم بر ما عطف و ترحم كنند ، و تو از هر شخص ديگرى سزاوارتر به ترحمى . آن گاه ابياتى در اين باره انشاد كرد . رسول خدا ( ص ) پرسيد كه از اموال و اسيران كداميك را مىخواهيد و بيشتر دوست مىداريد ؟ گفت : ما را ميان اموال و اسيران مخير كردى ، و معلوم است كه علاقه ما به خويشاوندانمان بيشتر است ، ما با تو در باره شتران و گوسفندان گفتگو نمىكنيم . حضرت فرمود : از اسيران آنچه سهم بنى هاشم مىشود مال شما ، و اما بقيه را بايد با