مىكردند ( 9 ) . در باره هيچ مؤمنى رعايت هيچ خويشاوندى و عهدى را نمىكنند ، و ايشان آرى ، هم ايشانند تجاوزگران ( 10 ) . پس اگر توبه كردند و نماز را به پا داشته و زكات دادند برادران شما در دين خواهند بود و ما آيتها را براى قومى كه بدانند تفصيل مىدهيم ( 11 ) . و اگر سوگندهاى خود را بعد از عهدشان شكستند و در دين شما طعنه زدند پس كارزار كنيد با پيشوايان كفر كه ايشان پاى بند سوگندهايشان نيستند ، شايد بوسيله كارزار دست بردارند ( 12 ) . آيا پيكار نمىكنيد با مردمى كه سوگندهاى خود را شكستند و آهنگ آن كردند كه رسول را بيرون كنند و ايشان در نخستين بار ، جنگ با شما را آغاز كردند . آيا از آنان مىترسيد ؟ پس خدا سزاوارتر است از اينكه از وى بترسيد اگر چنانچه مؤمن هستيد ( 13 ) . پيكار كنيد با ايشان تا خداوند به دست شما عذابشان داده و خوارشان سازد و شما را عليه ايشان نصرت داده و دلهاى مردمى با ايمان را شفا دهد ( 14 ) . و خشم دلهايشان را بزدايد ، و خدا از هر كه بخواهد مىگذرد و خدا داناى شايسته كار است ( 15 ) . آيا گمان كرديد كه رها مىشويد و هنوز خدا از شما كسانى را كه جهاد كردند و غير از خدا و رسولش و مؤمنان همرازى نگرفتند ، نشناخته است و خدا با خبر است به آنچه مىكنيد ( 16 ) . بيان آيات اين آيات ، آغاز دسته ايست از آيات كه به نام سوره « توبه » و يا « برائت » ناميده شده است . مفسرين در اينكه اين آيات سوره ايست مستقل و يا جزء سوره انفال اختلاف كرده‌اند ، و اختلافشان در اين باره منتهى مىشود به اختلافى كه صحابه و تابعين در اين باره داشته‌اند . روايت وارده از ائمه اهل بيت ( ع ) در اين باره نيز مختلف است ، چيزى كه هست از نظر صناعت آن دسته از روايات كه دلالت دارد بر اينكه اين آيات ملحقند به سوره انفال رجحان دارد و به نظر قوى مىرسد . آيات اين سوره بر خلاف ساير سوره ها كه اواخرش همان منظورى را افاده مىكند كه اوائلش افاده مىكرد ، داراى غرض واحدى نيست . اول اين سوره مربوط به بيزارى از كفار است ، و قسمتى از آن مربوط به قتال با مشركين و قتال با اهل كتاب ، و يك قسمت مهمى از آن در باره منافقين صحبت مىكند ، و آياتى از آن مسلمانان را به قتال تحريك مىكند ، و عده اى متعرض حال كسانيست كه از جنگ تخلف