مىرود ولى دلم بيدار است ، ابن صوريا گفت : راست مىگويى ، حال به من خبر بده كه « چطور مىشود فرزندى شبيه پدر مىگردد و هيچ اثر و نشانه اى از مادرش در سيماى او ديده نمىشود ؟ و بر عكس فرزندى شبيه مادرش شده و هيچ اثرى از پدرش در قيافه او نمىتوان يافت » ؟ حضرت فرمود : نطفه هر يك از پدر و مادر بر نطفه ديگرى غالب آيد فرزند شبيه به او مىشود . ابن صوريا گفت اين را نيز راست گفتى ، حال به من خبر ده از اينكه « از بدن فرزند چه چيزهايى مربوط به پدر و چه چيزهايى مربوط به مادر است » ؟ راوى مىگويد : رسول خدا ( ص ) به حال وحى افتاد و مدتى طولانى بيهوش بود ، سپس به حال آمد در حالى كه صورت مقدسش قرمز شده بود و عرق مىريخت آن گاه فرمود : گوشت و خون و ناخن و چربى در بدن فرزند از آن مادر و استخوان و رشته اعصاب و رگها از پدر است ، ابن صوريا عرضه داشت : اين نيز درست است و امر تو امر يك پيامبر است . سرانجام ابن صوريا مسلمان شد و عرضه داشت : اى محمد بفرمائيد تا بدانم كه از ميان فرشتگان خدا كداميك نزد تو مىآيند ؟ و نيز صفات و خصوصيات آن فرشته را برايم بگو ، رسول خدا ( ص ) وقتى اوصاف آن فرشته را بيان كرد ابن صوريا گفت : من گواهى مىدهم كه همين اوصاف در تورات نيز آمده و شهادت مىدهم كه تو رسول به حق خدايى . بعد از آنكه ابن صوريا مسلمان شد يهوديان شروع به بد گويى از وى كرده و او را به باد دشنام گرفتند و مىخواستند برخيزند و بروند كه يهوديان بنى قريظه دامن يهوديان بنى النضير را گرفتند كه بنشينيد ، آن گاه گفتند : اى محمد ! قبيله بنى النضير برادران ما هستند ، پدر ما قرظىها و نضيرىها يكى است ولى در عين حال قرار و مدار نابرابرى در بين ما حاكم است ، اگر ما يك نفر از آنان را به قتل برسانيم ، قاتل را كه از ما است مىكشند و از ما دو خون بها مىگيرند كه عبارت است از صد و چهل وسق خرما ( كه هر وسق عبارت است از شصت من كه به اندازه يك بار شتر است ) و اگر كشته آنان زن باشد از ما يك مرد را مىكشند و اگر يك مرد باشد از ما دو مرد را مىكشند و اگر كشته آنان برده اى باشد از ما ، يك آزاد مىكشند و اگر جنايت وارده كمتر از قتل باشد بلكه جراحاتى باشد ديه آن جراحات را هم براى خود دو برابر مىگيرند ولى به ما نصف آن را مىدهند ، حال كه در مساله زناى محصنه بين ما حكم كردى در اين مساله نيز حكم كن ، اينجا بود كه خداى عز و جل حكم رجم و قصاص را در آن آيات نازل كرد . « 1 » مؤلف : مرحوم طبرسى در مجمع البيان اين حديث را علاوه بر امام باقر ( ع ) به

--> ( 1 ) مجمع البيان ج 3 و 4 ص 194 - 193 .