و در همان كتاب آمده كه ابن ابى شيبه و مروزى در كتاب خود « زوائد الزهد » و ابو الشيخ بن حبان ، از مكحول روايت كرده‌اند كه گفته است : من شنيده‌ام كه رسول خدا ( ص ) فرموده بود : هيچ بنده اى چهل شبانه روز خود را براى خدا خالص نمىسازد مگر آنكه چشمه هايى از حكمت از قلبش به جوشش در آمده و بر زبانش جارى مىشود . « 1 » مؤلف : اين روايت از روايات مشهور است و به عين اين الفاظ و يا به الفاظى ديگر نقل شده ولى به همين معنا به طرقى ديگر روايت شده است . و در همان كتاب آمده كه حكيم ترمذى در كتاب نوادر الاصول ، از زيد بن ارقم روايت كرده كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : هر كس با خلوص بگويد : لا إله الا اللَّه ، داخل بهشت مىشود ، شخصى پرسيد : يا رسول اللَّه خلوص در گفتن اين كلمه به چه معنا است ؟ فرمود : به اين معنا كه گفتن اين كلمه او را از آنچه حرام است باز بدارد . « 2 » مؤلف : مفاد اين روايت بطور مستفيض يعنى به طرقى زياد نقل شده ، هم جوامع شيعه و هم جوامع سنت آن را نقل كرده‌اند ، شيعه از ائمه اهل بيت ( عليهم السلام ) و اهل سنت از رسول خدا و ما ان شاء اللَّه تعالى عمده آن روايات را به عين عباراتش در جاى مناسبى كه پيش مىآيد نقل خواهيم كرد و در ذيل اين آيات رواياتى در شان نزول وارد شده كه بسيار مختلف و پريشان است و چون پيدا بود كه جنبه تطبيق آيه با مصداقى از مصاديقش را دارد ( هر چند كه خدا بهتر مىداند ) لذا از ايراد آنها صرفنظر كرديم .

--> ( 1 و 2 ) در المنثور ، ج 2 ص 237 .