لا يُحِبُّ اللَّه الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ وَكانَ اللَّه سَمِيعاً عَلِيماً ( 148 ) إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوه أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّه كانَ عَفُوًّا قَدِيراً ( 149 ) ترجمه آيات خدا دوست نمىدارد كه كسى با گفتار زشت به عيب خلق صدا بلند كند مگر آنكه ظلمى به او رسيده باشد كه خدا شنوا و به اقوال و احوال بندگان دانا است ( 148 ) . اگر در باره خلق به آشكار يا پنهان نيكى كنيد يا از بدى ديگران بگذريد كه خدا هميشه از بديها در مىگذرد با آنكه در انتقام بدان توانا است ( 149 ) . بيان آيات « * ( لا يُحِبُّ اللَّه الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ . . . » ) * راغب در باره ماده « ج - ه - ر » مىگويد : كلمه : « جهر » ، ( بر خلاف كلمه ظهور ) وقتى در مورد چيزى به كار مىرود كه زائد بر اندازه براى حواس بينايى يا شنوايى ما ظاهر شده باشد ، در مورد حس بينايى مىگوئيم : « رأيته جهارا » يعنى من آن شخص و يا آن چيز را بسيار روشن و واضح ديدم ، در قرآن كريم مىخوانيم : كه بنى اسرائيل به موسى بن عمران