بيان نموده نورش واضح و حجتش ثابت شده ، كتابش بدان شهادت ميدهد و بسوى آن دعوت مىكند . و چون خداى تعالى رسول اسلام را رو به كعبه گردانيد ، مسلمانان به رسول خدا ( ص ) گفتند : پس تكليف ما نسبت به نمازهايى كه در اين مدت ( 17 ماهه ) رو به بيت المقدس خوانديم چه مىشود ؟ و تكليف مردگان ما كه در اين مدت نماز را به آن طرف ميخواندند چه مىشود ؟ خداى تعالى در پاسخ به اين سؤال اين جمله را نازل فرمود : ( * ( وَما كانَ اللَّه لِيُضِيعَ إِيمانَكُمْ ، إِنَّ اللَّه بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ ) * ، خدا ايمان شما را ضايع نمىكند ، كه خدا به مردم رئوف و رحيم است ) . و در اين كلام خود نماز ما را ايمان خواند ، پس هر كس از خدا بترسد و جوارح خود ( از چشم و گوش و شكم و زبان و فرج ) را حفظ نموده هر عضوى از اعضاى خود را در آن جايى مصرف كند و به كار ببندد كه خدا برايش معين كرده و واجب هر عضوى را انجام دهد ، با ايمان كامل خدا را ملاقات مىكند و از اهل بهشت است ، و اگر كسى در واجبى از اين واجبات خيانت كند و از آنچه خدا دستور داده تعدى نمايد ، خدا را با ايمان ناقص ملاقات مىكند . « 1 » مؤلف : اين روايت را كلينى هم آورده ، و اينكه در روايت ، نزول جمله * ( ( وَما كانَ اللَّه لِيُضِيعَ إِيمانَكُمْ ) ) * را بعد از تحويل قبله دانسته ، منافاتى با بيان قبلى ما ندارد . « 2 » و در كتاب فقيه آمده « 3 » : كه رسول خدا ( ص ) سيزده سال در مكه و نوزده ماه در مدينه به طرف بيت المقدس نماز خواند بعد كه يهوديان سرزنش كردند كه تو تابع قبله ما هستى و اندوه شديدى بر او مسلط شد ، در دل شب از خانه بيرون آمد و رو به اطراف افق بگردانيد ، فرداى آن شب هم نماز صبح را رو به بيت المقدس خواند و هم دو ركعت از نماز ظهر را ، سر دو ركعتى جبرئيل آمد ، و گفت : * ( ( قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ ، فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها ، فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ ) ) * الخ ، آن گاه دست آن جناب را گرفته رو به كعبه اش كرد ، مردمى هم كه پشت سرش به نماز ايستاده بودند رو به كعبه شدند ، بطورى كه زنان جاى فعلى مردان قرار گرفتند و مردان جاى فعلى زنان ، و اين نماز ظهر اولش بسوى بيت المقدس و آخرش بسوى كعبه واقع شد ، بعد از نماز ظهر خبر به مسجدى ديگر در مدينه رسيد ، اهل آن مسجد دو ركعت از عصر خوانده بودند ، دو ركعت ديگر را به طرف كعبه برگشتند ، آنها نيز اول نمازشان بسوى بيت المقدس و آخرش بسوى كعبه شد ، و مسجد قبلتين ، همان مسجد است . مؤلف : قمى هم نظير اين را روايت كرده و گفته : كه رسول خدا ( ص ) خودش ( در مدينه ) ،

--> 1 - عياشى ج 1 ص 63 حديث 115 2 - اصول كافى ج 2 ص 33 حديث 1 3 - فقيه ج 1 ص 274