بنام خداوند حكيم بهداشت در اسلام معنى كلى ترى دارد زيرا انساني كه اسلام مىشناسد از انساني كه مورد شناخت طب است ، كلى تر است ، انسان از نظر اسلام موجودى است كه در عوالم بسيارى زندگى مىكند ودر آن عوالم سلامت وامنيت مىخواهد از جهات بسيارى علاوة بر امراض جسم دستخوش بيماريها وبلاها است ومحتاج بحفظ وپناه مىباشد بهداشت اسلام ضامن حفظ وسلامتى انسان در همه عوالم واز همه جهات است . در منطق اسلام روح وبدن گرچه دو موجود مستقلى هستند ولى چنان با هم پيوستگى دارند كه سلامت ومرض هر يك در ديگرى مؤثر است بهداشت اسلام حافظ سلامت روح وبدن وهر دو مىباشد پيشوايان اسلام با آنكه خود را طبيبان روحاني معرفى كرده‌اند به جهات تركيبي اين موجود نيز نظر داشته‌اند ودستور ايشان غالبا مركب از آداب ظاهري وباطني ( مادي ومعنوي است ) يك نمونه از آن احكام حكم طهارت است كه با طهارت معمول در عرف كاملا تفاوت دارد . توجه به غسل ووضو وتيمم وتطهير أشياء از نجاستهاى مختلف وشرايطى كه در مطهريت آب مانند اطلاق وكريت وغيره منظور شده وموضوع نيت كه در بعضي از اقسام طهارت شرط گرديده كافيست كه فرق بهداشت اسلام را با بهداشت معمول روشن گرداند . أنبياء طبيبان روحاني بشرند انسان گر چه مركب از جان وتن است ولى در جاى خود مسلم شده كه واقعيت انسان روان تنها