آداب و سنّتها در حقيقت آينه و نمايشگر روح انسانها و جوامع بشرى است ، زيرا تصورات ، انديشه ها و بالاخره عقائد و افكار در آداب و رسوم ملَّتها و افراد جلوه گر مىشود : چنانچه ميزان سنجش رشد و تعالى و يا انحطاط جامعه ها و ملل و اقوام وابسته به « آداب و سنن » آنان مىباشد ، همچنين يگانه معرّف هر فردى آداب و رسومى است كه از انديشه هاى او حكايت مىكند . آداب و رسومى كه تا بامروز در ميان جوامع بشرى پيدا شده است بطور كلَّى در اين چهار قسم خلاصه مىشود : 1 - آداب و رسوم خرافى . 2 - آداب و سنن عاميانه . 3 - آداب و سنن دانشمندان و روشن ضميران . 4 - آداب و سنن پيامبران عليهم السلام . بطور يقين نميتوان زمان معيّن ، و يا منطقه و مكان معيّنى را بعنوان مبدأ پيدايش سنن خرافى و عاميانه و غير عاميانه معرّفى كرده و مشخّص نمود ولى بىترديد ميتوان گفت ، از زمان هبوط حضرت آدم عليه السّلام تا بامروز يك سلسله آداب و رسوم در ميان خدا پرستان و موحّدين پيدا شده كه با رسومات نوع بشر فرق دارد . اين نوع از رسوم و آداب از سطح عقل و از محيط فكرى افراد بشر خارج مىباشد ، زيرا بوسيله شعور و درك عقلى نمىتوان به آن رسيد ( و اساسا در خور فهم بشر نيست ) بلكه يك عده از رجال و برگزيدگان جهان بنام « انبياء » به صورت وحى و الهام از دستگاه آفرينش گرفته و بمردم جهان عرضه نموده اند . سازمان اين نوع آداب و سنن يك سازمان خدائى ( كه سعادت روحى و جسمى انسانها را در برگرفته است ) مىباشد . خداى متعال در قرآن كريم رشد و هدايت پيامبران را به خود نسبت داده و طرز معاشرت و آداب و رسوم زندگى آنان را امضاء و تصديق فرموده است