59 - در « مكارم » از على عليه السّلام روايت شده كه فرمود : هرگز نشد رسول خدا صلَّى الله عليه و آله با كسى مصافحه كند و آن حضرت جلوتر از طرف ، دست خود را از دست وى بكشد ، تا اينكه طرف دست آن حضرت را رها سازد . و هرگز نشد كه با كسى در حاجتى همكارى كند و آن حضرت پيش از طرف از آن كار منصرف گردد . و نشد كسى با آن جناب سر صحبت باز كند و او قبل از طرف سكوت نمايد . ديده نشد پيش روى كسى پاى خود را دراز كند . و هرگز بين دو امر مخير نشد مگر اينكه دشوارترين آن دو را اختيار مىفرمود . و در ظلمى كه به او مىشد به مقام انتقام در نمىآمد ، مگر اينكه محارم خدا هتك شود ، كه در اين صورت خشم مىكرد و خشمش هم براى خداى تعالى بود . تا زنده بود در حال تكيه دادن غذا ميل نفرمود . و چيزى از آن حضرت درخواست نشد كه در جواب بگويد : « نه » . و هرگز حاجت سائلى را رد نكرد : چنان كه ممكنش بود حاجت او را بر مىآورد ، و گر نه به زبان نرم و شيرينى او را راضى مىساخت . نمازش در عين تماميت از همه نمازها سبكتر ، و خطبه اش از همه خطبه ها كوتاه تر . و از بيهوده گوئى بر كنار بود . و أشخاص آن جناب را به بوى خوش كه از وى به مشام مىرسيد مىشناختند . و چون با ديگران بر سر سفره