شخصى خود اختصاص نمىداد . و از جمله روش آن جناب اين بود كه أهل فضل را هميشه مىپذيرفت و هر كس را به مقدار فضيلتى كه در دين داشت احترام مىكرد ، بعضى را يك حاجت ، و بعضى را دو حاجت ، و بعضى را بيشتر ، رسول خدا صلَّى الله عليه و آله به رسيدگى به احتياجات آنان مىپرداخت و ايشان را سرگرم اصلاح نواقصشان مىكرد ، و از ايشان در بارهء امت پرسش مىنمود ، و به ايشان مطالب لازم را بيان مىكرد و مىفرمود ، بايد حاضرين به غائبين برسانند . و حاجت كسانى كه به من دسترسى ندارند به من ابلاغ كنيد ، و بدانيد كه هر كس حاجت اشخاص ناتوان را نزد سلطان برد خدا قدمهاى او را در روز قيامت ثابت و استوار سازد . در مجلس آن جناب غير اين گونه مطالب ذكر نمىشد ، و از كسى غير آن را نمىپذيرفت . آنان براى درك فيض و طلب علم شرفياب حضورش مىشدند و بىاينكه چيزى به چشند متفرق نمىشدند . و چون برميگشتند رهنمايانى بودند . و از پدرم أمير المؤمنين عليه السّلام از سيرهء رسول خدا ( ص ) در خارج از منزل پرسيدم ، فرمود : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله زبان خود را از غير سخنان مورد لزوم باز مىداشت و با مردم انس مىگرفت و آنان را ، از خود دور نمىكرد ، بزرگ هر قومى را گرامى مىداشت و او را بر قومش حاكم مىنمود هميشه از مردم بر حذر بود ، و خود