را مىپائيد ، بدون آنكه صورت از آنان به پيچد و بدخلقى كند . از اصحاب خود تفقد مىنمود و از مردم حال مردم را مىپرسيد . و هر كار نيكى را تحسين و تقويت مىكرد . و هر كار زشتى را تقبيح و كوچك مىشمرد در همه امور ميانه رو بود گاهى تفريط و گاهى افراط نمىكرد . از كار مردم غفلت نمىنمود مبادا آنان منحرف شوند . و در بارهء حق كوتاهى نداشت و از آن هم تجاوز نمىكرد . اطرافيان آن حضرت نيكان مردم بودند ، و برترين آنان نزدش كسانى بودند كه مردم را نصيحت بيشتر كنند و بزرگترينشان كسانى بودند كه در بارهء برادران دينى بيشتر مواسات و خير خواهى داشته باشند . حسين عليه السّلام گفت : از پدرم از وضع جلسهء رسول خدا صلَّى الله عليه و آله پرسيدم فرمود : در هيچ مجلسى نمىنشست و برنميخواست مگر به ياد خدا . و در مجالس جاى مخصوصى براى خود انتخاب نمىكرد ، و مخصوصا از اين كار نهى مىفرمود ، و وقتى به جمعيتى مىپيوست هر جا كه خالى بود مىنشست و اصحاب را نيز دستور مىداد كه چنان كنند ، و حق هر يك از أهل مجلس را ادا مىكرد و كسى از آنان احساس نمىكرد كه ديگرى پيش آن حضرت محترمتر از خود است و با هر كس كه آن حضرت مىنشست بقدرى صبر مىكرد تا خود آن شخص برخيزد . هر كس حاجتى از او طلب مىكرد يا به حاجت خود ميرسيد و يا با بيان شيرين آن حضرت قانع مىشد . خويش بقدرى نرم