ولى دانستى كه صدر وذيل خبر نصند در خلاف اين معنى ، چه صدر خبر متضمن فضل مطلق زيارة بود كه نماز بعد از أو است به تصريح خود خبر شريف ومكرر اشاره كرديم كه تمنى علقمة تعليم دعائي بود كه در حال زيارة بخواند ، وجواب منزل بر أو است ، وظهور مقام مقدم بر ظهور كلام است به اتفاق عقلاء در وجوه استفاده وكيفيات فهم معاني ، ودانستى كه صفوان نماز را نيز در آخر خواند ، وسيف از روايت علقمة هم أو را فهميده بود ، وصفوان نيز فضل أو را روايت كرد ، واين جمله هر يك برهاني است قاطع در دفع اين وجه به تفصيلي كه به مراجعه آنچه كه مذكور شد ، البتة واضح خواهد شد ، واعاده خالى از افاده است ، واين كه بعضي گمان كرده اند كه مراد از " ركعتين " در نسخه ( كامل الزيارة ) تكبير باشد ، از باب تسميه كل به اسم جزء تكلفى است فاسد ، وتعسفى است بارد ، بلكه أولى همان حمل بر غلط نسخه است ، وعدم وثوق به صدور اين لفظ از امام عليه السلام به اين جهت ، والبتة با فرض عدم وثوق به صدور تا چه رسد بوثوق بعدم صدور از حجيت نصيبي ندارد ، ولى بر فرض صدور نيز بايد تأويلى كرد چه ظهور ساير اجزاء كلام بر أو مقدم است . واختلاف ثواب اين دو عمل موجب توهم تعدد نشود چه أول ثواب مطلق زيارة است ، وثاني ثواب خصوصيت است من حيث الخصوصية ، وچون مطلق در ضمن مقيد موجود است البتة آن ثواب مذكور أول نيز در اين فرد موجود است ، واين فرد أكمل وقسم أفضل از أو خواهد شد ، چنانچه ضمان وكفالت أداء حاجات مخصوص به روايت صفوان است كه مشتمل بر دعاى وداع زيارة است به شرحي كه سابقا أشارت شد .