بعديت مقارنه است وبا فصل صلاة بايد بعد الصلاة بگويند ، وبنابر نسخه " عند الايماء " كه مطابق نسخه ( كامل الزيارة ) است امر اظهر وخطب أسهل است ( 1 ) . واز شواهد جليه وادله قطعيه اين توجيه فهم سيف بن عميره راوي جليل الشأن است كه مناقب أو را شنيدى چنانچه در ذيل حديث شيخ قدس سره بود كه روايت كرده سيف كه صفوان بعد از فراغ از زيارة أمير المؤمنين عليه السلام متوجه به قبر سيد الشهداء شد كه در حرم مطهر پشت به قبله واقع مىشود . واز حضرت صادق عليه السلام نقل كرد كه زيارة سيد الشهداء در اينجا مستحب است آن وقت زيارة علقمة را خواند ودو ركعت نماز گذاشت ودعاى " يا الله

--> ( 1 ) وتواند بود كه بر فرض تسليم تفضلى اراده وقوع زيارة بعد از صلاة به حمل تكبير در نسخه ( مصباح ) بر ركعتين كه نسخه ( كامل ) است به ادعاء جواز استعمال تكبير بمعنى صلاة به جهت اينكه افتتاح صلاة است واز أركان أو ، اگر چه اين دعوى قابل اصغاء نيست بگوئيم چون حال فعلى مخاطب بعد از قبر شريف بوده در مقام آداب زيارة اگر چه اراده عموم داشته ولى رعايت خصوصيت مقام وتوجيه خطاب به كسى كه فعلا متبلاى به بعد است حكم زيارة بعيد را بيان كرده ، وچون أفضل براي بعيد تقديم نماز زيارة است چنانچه از صحيحه هشام وصحيحه مرسلة ابن أبي عمير وروايت سليمان ابن عيسى از پدرش كه كلينى وشيخ از حضرت صادق نقل كرده اند معلوم مىشود كه امر به تقديم صلاة زيارة در آنها فرموده نماز زيارة را در اين جا مقدم بيان فرموده . ومؤيد اين آن است كه أول خبر نيز در أحكام بعيد است ، ودر سؤال علقمة هم حال بعد مقدم ، پس وجهه كلام به جانب بيان حال بعيد خواهد بود ، وذكر قريب براي استطراد وتعليم است ، وعلى هذا در حال قرب تأخير معين ، ودر حال بعد بر قياس ساير زيارات تخيير است ، وتقديم أولى است . وشايد مؤيد اين نيز باشد تعبير از توجه به قبر شريف به ايماء كه اين فقره نسبت به قريب غير مانع است ، ودر اخبار آنچه ديده شده غالبا نسبت به بعيد است ، والله العالم بحقايق أحكامه ( منه رحمه الله ) .