مردان ويا چهار پايان ( با ارزش خود ) جان مغير را بخرند . - ( اما افسوس ) ! چه بسيار مىبينم ( اشرافى را كه دارنده ) ظروف پر از گوشتهاى لذيذ ( شتران ) بودند واينك ( جسدشان ) در چاه بدر افتاده است . - چه بسيار مىبينم جوانانى را كه با جامه‌هاى فاخر خود در چاه بدر سرنگون گشته‌اند . ( 54 ) مفسرين ومحدثين هر يك به نحوى در نقل واقعه شرب خمر أبو بكر تحريف كرده‌اند كه در " الغدير " بطور كامل به آنها اشاره شده است . ( 55 ) * * * درباره معلومات أبو بكر نيز كافى است بدانيم كه هيچ مطلب قابل توجهى از وى در كتابهاى تفسير وحديث نقل نشده است . برخى از مفسرين ( نظير قرطبى ) دليل اين نكته را احتياط بيش از حد أبو بكر در تفسير قرآن ذكر كرده‌اند ، ( 56 ) وحال آنكه أبو بكر گاهى با آنكه معنى كلمات قرآن را نمىدانسته اظهار نظر مىكرده است . كلمات " أب " ( 57 ) و " كلاله " ( 58 ) از جمله آنها مىباشد . همانطور كه قبلا اشاره شد : كلمه " أب " به معنى " چراگاه " است ومعنى آن را هر عرب رگ وريشه دارى مىداند . مفسرين نوشته‌اند كه أبو بكر نيز مانند عمر از معنى كلمه " أب " بي اطلاع بوده است . ( 59 ) ابن حجر مىگويد : " كله أب ( = چراگاه ) ، يك واژه عربى نيست ، واين كه أبو بكر وعمر معنى آن را نمىدانسته‌اند مؤيد آن است " . ( 60 )

--> ( 54 ) تفسير طبري ج 2 / 230 . ترجمه فارسي اين اشعار موافق با توضيح " زبيدى " ارائه شده است . رجوع بفرماييد به تاج العروس ج 4 / 44 ، 45 . ( 55 ) الغدير ج 7 / 95 - 102 . همچنين رجوع بفرماييد به مجمع الزوائد 5 / 51 ، فتح الباري ج 10 / 30 . ( 56 ) تفسير قطبى ج 1 / 29 ط أول [ = ج 1 / 34 ط سوم ] ( 57 ) سوره عبس آية 27 - 23 فأنبتنا فيها حبا ونباتا وعنبا وقضبا وزيتونا ونخلا وحدائق غلبا وفاكهة وأبا متاعا لكم ولأنعامكم [ = ما در زمين دانه وانگور ونباتات روينده وزيتون ونخل وباغهاى پر درخت وميوه وچراگاه را براي ( بهره بردارى ) شما وحيوانات شما رويانيديم ] . ( 58 ) سوره نساء آية 176 : يستفتونك قل الله يفتيكم في الكلالة إن امرؤ هلك ليس له ولد وله أخت فلها نصف ما ترك . . . [ = اى پيامبر از تو درباره كلاله ( يعنى برادر وخواهر تنى يا برادر وخواهر پدرى ) استفتا مى كنند . اگر كسى بميرد وفرزندى نداشته وأو را خواهرى باشد وى را نصف تركه است . . . ] . ( 59 ) فتح الباري ج 13 / 230 ، تفسير أبى السعود ج 8 / 476 ، در المنثور ج 6 / 317 . ( 60 ) فتح الباري ج 13 / 231 .