اشخاص را به احتمال اينكه از شيعيان هستند را بريدند ، هر كس كه معروف به دوستدارى ودلبستگى به خاندان پيامبر صلى الله عليه وآله بود زندانى شد ، يا مالش به غارت رفت ، يا خانه اش را ويران كردند ، شدت فشار وتضييقات نسبت به شيعيان به حدى رسيد كه اتهام به دوستى علي عليه السلام از اتهام به كفر وبي ديني بدتر شمرده مى شد وعواقب سخت ترى بدنبال داشت . رفتار معاوية نسبت به شيعيان هر روز بيشتر مى شد ، واين وضع نسبت به أهل كوفه كه مركز شيعيان آن حضرت بشمار مى رفت از هر جا بدتر بود . معاوية زياد بن أبيه را حاكم شهر كوفه وبصره نمود وأو كه روزى در صف شيعيان امام علي عليه السلام بود وآنان را به خوبى مى شناخت ، آنان را در هر جا كه به ايشان دست مى يافت را گرفته ودستها وپاهايشان را قطع ، يا از درختان خرما آويزان ، ويا كور ونابينا مى ساخت . زياد بن أبيه به جاى خود چند روزى سمرة بن جندب را حاكم بصره نمود ، أو در اين مدت هشت هزار نفر را بقتل رسانيد ، وطبرى از أبو سوار عدوى نقل مى كند كه مى گويد : سمرة در يك صبحگاه چهل وهفت نفر از بستگان مرا كه حافظ قرآن بودند را كشت ( 1 ) . اين أمور مردم را به أهداف شوم بنى أمية ومخالفت آنان با مقدسات اسلامي هر چه بيشتر آشنا ساخت وزمينه ساز انقلاب خونين عاشورا گرديد .

--> 1 - تاريخ الأمم والملوك 6 : 132 .