ملكوتى ، فاصله دندان ها گشاد و كتف‌هايش باز و گسترده ، بدنش لاغر و باريك بود و به نحوى در هاله اى از ابهت و جلال قرار داشت كه فروغ روحانيت و جلوهء معنويت از سيماى بهشتى او نمودار و تابان بود " . تلاوت آيات قرآن او با آن زمزمه‌هاى حزين و آواى دلربا ، براى اهل نظر جهانى از لطف و صفا مى آفريد كه هم لذتبخش بود و هم انسان ساز . هميشه زير لباس خود پارچه اى از پشم خشن مى پوشيد ولى لباس روئين او گرانبها و فاخر بود . او هميشه توصيه مى كرد كه لباس تميز و زيبا بپوشيد و قناعت در لباس را روا نمى شمرد و مى فرمود : " جد بزرگوارم على بن الحسين ( عليه السلام ) هميشه لباس فاخر مى پوشيد كه گاهى قيمت آن از پانصد درهم هم بالاتر بود و عباى گرانبهائى داشت كه معمولا به پنجاه دينار ابتياع مى فرمود سپس در تعقيب توصيه ى خود اين آيه را تلاوت مى فرمود : " قل من حرم زينة الله التى أخرج لعباده والطيبات من الرزق " . ( 1 ) " بگو كى و كدام آئين ، لباس‌هاى زيبا و غذاهاى گوارا و مطبوع را بر مردم حرام كرده است ؟ " ( 2 ) القاب امام لقب و كنيه در زبان عربى نمايانگر نحوهء پذيرش جامعه و طرز تلقى آن از فرد مى باشد و هويت شخصى او را در زندگى روشن مى سازد ، و تقريبا يك نوع تاريخ و سرگذشت متحركى است كه از شخص ، ثابت مى ماند از اين رو گاهى يك فرد به تناسب شئون و خدمات و فعاليت‌ها يا خصائص و ويژگىهاى خود داراى عناوين والقاب متعددى مى گردد . از اين رو قهرمان گفتار ما نيز داراى چند لقب افتخار آميز و انسانى مى باشد : 1 . ابوالحسن اول : البته اين سه كنيهء زير نيز در موارد نادر بر او اطلاق مى شد : ابو ابراهيم ، ابو على ،

--> 1 . سوره اعراف ، آيه 32 . 2 . المجالس السنيه ، ج 2 ، ص 523 و ديگر منابع مربوط .