ابو اسماعيل . اين چهار كنيه نام‌هاى دوم او بودند كه گاهى در مكاتبات و اغلب در كتب حديث اطلاق شده است كه كنيه ى نخستين ، معروف ترين و مشهورترين آنها مى باشد و آن كنيه خاطرات و مبارزات امام نخستين را در دلها زنده مى سازد و چند تن از پيشوايان معصوم ما اين كنيه را داشتند كه پس از حضرت على ( عليه السلام ) امام كاظم ( عليه السلام ) ، امام رضا ( عليه السلام ) ، امام جواد ( عليه السلام ) داشته اند ، از اين رو محض تشخيص كامل مقصود از ابوالحسن بدون قيد ، على ( عليه السلام ) و " ابوالحسن الأول " امام موسى ( عليه السلام ) و " ابوالحسن الثانى " امام رضا ( عليه السلام ) و " ابوالحسن الثالث " امام جواد ( عليه السلام ) است . 2 . كاظم ( فرو دهنده ى خشم ) : امام در مقابل سعه ى صدر و حلم و بردبارى و گذشتى كه داشت اغلب به دشمنان و بدخواهان و متجاوزين حقوق شخصى و خصوصى خود نيز عفو و گذشت داشت . و گاهى نه تنها مرتكب قصاص يا انتقام نمى گشت بلكه طرف را مورد عنايت و بذل توجه خاص خود قرار مى داد . 3 . عالم : آگاه و دانشمند لقبى بود كه در آن عصر مشعشع اسلامى ، در بين جمع علما و دانشمندان متعددى كه حضور داشتند روى وفور علم واحاطه ى كامل او بر علوم و دانش‌هاى عصر ، به آن بزرگوار اختصاص يافته بود . 4 . صالح ( فرد شايسته ) : عنوانى بود كه دوستان و علاقه‌مندان بر اساس شايستگى و لياقت و اطاعت به امام داده بودند و گاهى اين لقب ، علامت ، رمز ، و استتارى بود كه مى خواستند بيگانگان از راز شيعه آگاه نگردند . 5 . باب الحوائج : لقبى است كه مردم بغداد ، پس از تجربه‌هاى فراوان و امتحان‌هاى مكرر در مواقع