[ 19 ] فص حكمة غيبية في كلمة أيوبية چون حق - سبحانه و تعالى - غيب همهء غيوب است و هويت او سارى در جميع أشياء علويه و سفليه و مكانيه و مرتبيّه ، و حق - عزّ اسمه - در حق ايوب فرمود : « ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَشَرابٌ ) * « 1 » » . پس اظهار كرد ماء حيات حقيقيه از غيب ، و تطهير كرد او را بى شبهه و ريب از امراض حاصله از مسّ شيطان ، كه بعد است از جناب رحمن ، چنان كه مبيّن خواهد شد . لا جرم شيخ اين حكمت را تسميه به غيبيه كرد ، از آن كه آبى كه مطهر اوست مستور در تحت قدمين او بود ، و سمت غيب داشت بحسب تمناى قلبى او . و اين ماء موصوف در حقيقت اشارت است بدانچه حضرت حق مىفرمايد : * ( وَكانَ عَرْشُه عَلَى الْماءِ ) * « 2 » . لا جرم چنان كه ظاهر او را طاهر ساخت از امراض و اقدار ، باطنش را نيز مطهر گردانيد از ملاحظه اغيار . و اين آب از جنس آبى بود كه جبرئيل ، صدر خواجه را - عليه السّلام - بدان بشست . و اين حكمت را اضافت كرد به كلمهء ايوبيه ، از براى نزول خطاب در حق او . و مراد از حكمت غيبيه ظهور حق است او را به سلوك رياضت و طاعت و عبادت ، و حصول آب حياتى كه در عين ظلمات است به صبر در انواع بلايا و محن واقعه در نفس و اهل و اموال و اولادش . پس اين همه واسطهء رفع درجات و رابطه تحصيل كمالات او گشت و سبب ترقى در حالات و تجليّات او شد ، از براى شهودش مبتلى و ممتحن را در عين بلايا و محن . و لهذا صبر توانست كرد بر مقاسات شدايد و معاناتش و بر عدم اشتغال به ازالت و مداواتش ، تا غايتى كه و اصل شد به عين قرب از رب ، و متمكن گشت در

--> « 1 » س 38 ى 42 . « 2 » س 11 ى 7 .