مىگويى : « رجوع كرد امير به سلطان » و اين موجب نيست كه راجع عين مرجوع اليه باشد . و دوم چنان كه مىگويى : « راجع شد اجزاى بدن به اصولش » . پس شيخ « وَإِلَيْه يُرْجَعُ الأَمْرُ كُلُّه ) * « 37 » » را تفسير بر وجه دوم كرد ، و تصريح نمود كه متصرّف و متصرّف فيه يكى است ، و اسم آن محذوف است . يعنى : على ان في هذا القول إشارة الى ان المتصرّف و المتصرّف فيه واحد . فما خرج عنه شيء لم يكن عينه ، بل هويّته هو عين ذلك الشيء . يعنى : ظاهر نشد از حق چيزى كه نه عين او باشد ، بلكه هويت حق عين آن چيز است كه از او خارج شده است . و تذكير ضمير راجع به « هويت » از براى تغليب جانب معنى است . و هو الذي يعطيه الكشف في قوله « وَإِلَيْه يُرْجَعُ الأَمْرُ كُلُّه » . يعنى : آن چه كشف حقيقى اقتضا مىكند ، اين است ، هويت حق عين هويت أشياء است . « وَإِلَيْه يُرْجَعُ الأَمْرُ كُلُّه ) * « 38 » » راجع به اين معنى است نه به معنى ديگر كه اهل ظاهر فهم كرده‌اند . بيت : اهل ظاهر از كلام حق نبيند غير پوست مغز آن بيند كه او بينا بود با چشم دوست و التوفيق من الله تعالى . [ 254 - ر ]

--> « 37 » س 11 ى 123 . « 38 » س 11 ى 123 .