من شاء استكثر ، وبه علت اينكه احتياطى كه مشروع در نماز است از اين قبيل است ، زيرا كه نهايت امر در آن ، رخصت وتجويز است ، يعنى اينكه مراد از نماز احتياطى كه در صورت شك در نماز واجب مىشود مبنى بر اين است شايد نقصى در نماز واقع شده باشد وبه اين سبب حضرت صادق ( ع ) فرمود در نماز احتياط " وان كان صلى امبعا كانت هاتان نافلة ( 1 ) " ، وبه علت اينكه اجماع شيعه عصر ما وزمان نزديك به عصر ما بر اين بوده وچون هميشه وصيت مىكنند به قضاى عبادات بغوجود ؟ ؟ ؟ آنكه كرده‌اند . واعاده مىكنند بسيارى از آنها را أداء وقضاء ونهى از اعاده نماز در شكى است كه ممكن است بناى بر آن . تمام شد ترجمه كلام ذكرى . وأقرب در نزد حقير ، همان است كه شهيد فرموده ، اگر چه در بعضي از دليلها مجال سخن هست . سؤال : نماز در جامه سرخ ، مكروه است ، آيا مختص مردان است يا از براي زنان هم هست ؟ جواب : ظاهرا مختص مردان است ، چنان كه علامه در تحرير تصريح به آن كرده . سؤال : مصلى برخاست كه نماز ظهر بكند ، سهوا نيت صبح كرد ، يا برخاست نماز عصر بكند ، سهوا نيت مغرب كرد ، چه بكند ؟ جواب : بايد دانست كه فرق است ما بين اينكه مىخواست نمازى بكند سهوا نماز ديگر كرد وما بين اينكه در محض نيت ، سهو كرده ، اما نماز همان نماز است وآنچه فقها در مسائل عدول نيت گفته‌اند ، آن معنى أول است وهر چند كه بنا ، بر مسئله جواز عدول نيست ( وهم دليلي بر جواز آن در اين دو صورت سؤال نيست وصورتهاى مجوزه را در مرشد العوام ذكر كرده‌ام واين دو صورت وأمثال آنها از جمله آنها نيست ) ولكن در اينجا ظاهر سؤال اين است كه داعى بر فعل باقي است ، يعنى به همان قصد نماز ظهر يا عصر برخاسته وبه همان قصد هم مىكند ، لكن سهوا نيت صبح يا مغرب به خاطر أو گذشت يا به زبان أو جارى شد وظاهر اين است كه اين ، ضرر ندارد ، چون تحقيق اين

--> 1 : وسائل ج 5 ص 323 ، أبواب الخلل الواقع في الصلاة ، باب 11 ، ح 2 .