بر اثر اين نهضتها ، حكومت بنى اميه دستخوش ضعف و تزلزل گرديد و با قيام " عبد الله بن زبير " در مكه ، و دعوت مردم به سوى خود ، بر ضعف آن افزوده شد ولى در دوران حكومت " عبد الملك بن مروان " كه بساط دعوت " عبد الله بن زبير " برچپده شد ، تا حدودى حكومت اموى جان تازه اى به خود گرفت و ستمگريها و جنايتها دوباره آغاز شد . حكومت او درست بيست و يك سال طول كشيد و پس از مرگ او ، پسرش " وليد " بر مسند حكومت تكيه زد . در اين مدت عناصر خون آشام و مزدوران بنى اميه ، بر جان و مال مسلمانان تسلط يافتند ، عرصهء پهناور كشور اسلامى را بر رجال اسلام و مردان علم و فضيلت ، تنگ مى نمودند در دربار زمامداران اموى ، شاعران دربارى ، و مديحه سرايان متملق و قصه گويان هرزه گرد و چاپلوسان بى مقدار احترام و منزلتى پيدا نموده بودند . پيشواى چهارم حضرت " على بن الحسين ( عليه السلام ) " پدر امام باقر ( عليه السلام ) كه ناظر اين صحنه‌هاى ناراحت كننده بود ، در تمام اين مدت با تأثر واندوه به سر مى برد و هيچ گونه آزادى عمل ، براى نشر تعاليم درخشان اسلام ، و تشكيل مجامع علمى نداشت . و لذا غالبا حقايق و معارف الهى را به صورت مناجات و راز و نياز در قالب دعا بيان مى نمود . صحيفهء سجاديه اش نمودار روشنى از سينهء پر التهاب و دردمند و علم و دانش مواج آن حضرت ، مى باشد . سرانجام آنچنان كه گذشت امام چهارم ( عليه السلام ) پس از رنجهاى فراوان ، در سال 95 هجرى ديده از جهان فرو بست و با قلبى اندوهگين به جهان باقى شتافت ، ولى از اين جهت شكرگزار خداوند منان بود كه فرزند برومندش ، حضرت باقر ( عليه السلام ) وارث علوم و معارف ، و پاسدار آئين اسلام و عهده دار ارشاد و هدايت جامعهء اسلامى پشت سر او خواهد بود ، با گذشت زمان و فرو نشستن طوفان و فراهم بودن زمينه و شرايط مساعد ، علوم او را در جامعهء اسلامى نشر خواهد داد . حضرت باقر ( عليه السلام ) ( 1 ) به هنگام وفات پدر ، قريب سى و

--> 1 . على بن عيسى اربلى ، كشف الغمه ج 2 ، ص 348 ، كافى ج 1 ، ص 469 ، نور الأبصار شبلنجى ، ص 142 .