الشيخ أبو الفتوح الرازي

32

روض الجنان وروح الجنان في تفسير القرآن ( فارسي )

هم گواهاناند ( 1 ) . * ( وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ ) * ، و آنان كه كافر باشند و تكذيب ايات ما كنند ايشان ( 2 ) اهل دوزخاند . * ( اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ ) * ، گفت : بدانيد كه زندگانى دنيا بازى كودكان است و لهو و بطر ( 3 ) جوانان است و زينت زنان است و تفاخر اقران است و تكاثر توانگران است ، يعنى به اين ماند . و گفتند : « ما » زيادت است ، و گفتند : كافّه است . و * ( تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ ) * ، و فخر آوردن است ميان شما و مفاخرت و مباهات است در بسيارى مالها و فرزندان ، و بعضى اهل اشارت گفتند : لعب كلعب الصّبيان ، و لهو كلهو الفتيان ، و زينة كزينة النّسوان ، و تفاخر كتفاخر الاقران ، و تكاثر كتكاثر الدّهقان . و حضرت امير المؤمنين على - صلوات اللَّه و سلامه عليه - عمّار ياسر را گفت : يا عمّار ! بر دنيا اندوه مخور كه جملهء لذّات دنيا شش است : مطعوم است و مشروب و مشموم و ملبوس و منكوح و مركوب . امّا شريفترين طعام او انگبين است و آن لعاب مگسى است ، و معظم ( 4 ) شراب او آب است و همه حيوانات در او يكىاند ، و شريفترين مشموم او مشك است و او خون آهويى است ، و نبيلترين مركوبش اسب است و مردان را بر پشت او هلاك رسد ، و نيكوترين ملبوس او ديباست و آن بافتهء كرمى است ، و معظم منكوح او ( 5 ) زنانند و آن مبال في مبال است ، پس دنيا را چه خطر باشد ! در خبر است كه : روزى رسول - صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم - بگذشت به بزغالهء مرده‌اى گوش بريده ، گفت : كه خواهد كه اين را بخرد به درمى ؟ گفتند : يا رسول اللَّه ، اگر زنده بودى هم درمى نه ارزيدى به اين عيب كه دارد ، فكيف كه

--> ( 1 ) . آد ، كا ، گا : هم گواه . ( 2 ) . آد ، كا ، گا از . ( 3 ) . آد ، كا ، گا : طرب . ( 4 ) . آد ، كا ، گا : معظمتر . ( 5 ) . آد ، كا ، گا : و بهتر منكوح دنيا .