فَلْيَنْظُرِ الإِنْسانُ إِلى طَعامِه ، أَنَّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبًّا ، ثُمَّ شَقَقْنَا الأَرْضَ شَقًّا ، فَأَنْبَتْنا فِيها حَبًّا ، وَعِنَباً وَقَضْباً ، وَزَيْتُوناً وَنَخْلًا ، وَحَدائِقَ غُلْباً ، وَفاكِهَةً وَأَبًّا ( 1 ) . و او را فرمودند كه : در نماز سجده بر هفت اندام كن . قوله تعالى : وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الأَرْضِ خَلِيفَةً قالُوا أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَيَسْفِكُ الدِّماءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قالَ إِنِّي أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ ‹ 30 › وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ‹ 31 › قالُوا سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ‹ 32 › قالَ يا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمائِهِمْ قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَأَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَما كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ ‹ 33 › وَإِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبى وَاسْتَكْبَرَ وَكانَ مِنَ الْكافِرِينَ ‹ 34 › [ 53 - ر ] چون گفت خداى تو فريشتگان را كه من خواهم كردن در زمين خليفه اى ، گفتند : بخواهى كردن در آن جا كسى كه تباهى كند در آن جا و بريزد خونها ، و ما پاك مىگوييم تو را به سپاس تو و پاك مىدانيم تو را . گفت : من دانم آنچه شما ندانى . و بياموخت آدم را نامها همه ، پس عرض كردشان بر فريشتگان ، گفت : خبر دهيد مرا به نامهاى اينان اگر شما راستيگرى . گفتند : منزّهى تو ، نيست ما را علمى جز آن كه تو آموختى ما را كه تو تو ( 2 ) دانا و محكم كارى ( 3 ) . [ 53 - پ ] گفت : اى آدم خبر ده ايشان را به نامهاى ايشان ، چون خبر دادشان به نامهايشان ، گفت : نه من گفتم شما را كه من دانم نهانى آسمانها و زمينها ( 4 ) و دانم آنچه شما آشكارا بكنيد ( 5 ) و آنچه پنهان دارى . چون گفتيم ما فريشتگان را كه سجده كنى آدم را ، سجده كردند مگر

--> ( 1 ) . سورهء عبس ( 80 ) آيه 24 تا 31 . ( 2 ) . دب : تويى . ( 3 ) . دب : محكم كار . ( 4 ) . مج ، دب ، فق ، وز : زمين . ( 5 ) . دب ، آج ، لب ، فق ، وز : كنى / كنيد .