يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنَانِ ذَوَا عَدْلٍ مِنْكُمْ أَوْ آَخَرَانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَأَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُمَا مِنْ بَعْدِ الصَّلَاةِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذًا لَمِنَ الْآَثِمِينَ ( 106 ) اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، هنگامى كه يكى از شما را [ نشانه‌هاى ] مرگ دررسيد ، بايد از ميان خود دو عادل را در موقع وصيّت ، به شهادت ميان خود فرا خوانيد يا اگر در سفر بوديد ومصيبت مرگ ، شما را فرا رسيد [ وشاهد مسلمان نبود ] دو تن از غير [ همكيشان ] خود را [ به شهادت بطلبيد ] . واگر [ در صداقت آنان ] شكّ كرديد ، پس از نماز ، آن دو را نگاه مىداريد پس به خدا سوگند ياد مىكنند كه ما اين [ حقّ ] را به هيچ قيمتي نمىفروشيم هر چند [ پاى ] خويشاوند [ در كار ] باشد ، وشهادت الهى را كتمان نمىكنيم ، كه [ اگر كتمان حقّ كنيم ] در اين صورت از گناهكاران خواهيم بود . ( 106 )