غرض آنست كه در حين انفاق چيز پست و كم قيمت را كه خود آن را اگر بدهند نميگيريد ، انفاق نكنيد بلكه چيزى را براى انفاق اختيار كنيد كه پر قيمت و مورد پسند شما و همه است ، از ابن عباس نقل شده خرماى پوسيده و فاسد را انفاق ميكردند كه از آن نهى شدند ، نگارنده گويد : آيه عامّ و شامل هر انفاق است . يعنى : از خوبهاى آنچه بدست آورده‌ايد و آنچه براى شما از زمين بيرون آورده‌ايم ، انفاق كنيد و در موقع انفاق پست آن را كه خود نميگيريد مگر از آن چشم بپوشيد ، منظور مكنيد . * ( . . . وَإِنْ كُنْتُمْ مَرْضى أَوْ عَلى سَفَرٍ أَوْ جاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغائِطِ أَوْ لامَسْتُمُ النِّساءَ فَلَمْ تَجِدُوا ماءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيداً طَيِّباً فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُمْ مِنْه . . . ) * مائده : 6 همچنين است آيه 43 . از سوره نساء فقط لفظ « منه » در آن نيامده است . تيمّم چنان كه گفته شد بمعنى قصد است و در عرف شرع نام قصد بخصوصى است و آن اينكه زمين پاك را قصد كند و خاك را در پيشانى و دستها استعمال نمايد . و خلاصه آنكه : خاك پاكى و نظير آن را مثل كلوخ ، ريگ سنگ در نظر گرفته و دست بر آن مىزند و پيشانى و پشت دستها را مسح مىكند تفصيل آن در رسائل عمليّه و روايات ديده شود . لفظ « منه » روشن مىكند كه بايد مقدارى از خاك و لو به صورت غبار ، بايد در دست بماند و با آن به صورت و دستها مسح كند ، اين در صورتى است كه « من » بعضيّه باشد لذا بعضى گفته‌اند بسنگيكه غبار و خاك ندارد نميشود تيمّم كرد . بعضى « من » را ابتدائيّه گرفته‌اند يعنى مسح بايد از صعيد شروع شده باشد . مراد از صعيد مطلق وجه الارض است اعمّ از خاك ، سنگ ، ريگ و غيره . از جمله * ( ما يُرِيدُ الله لِيَجْعَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ حَرَجٍ ) * كه در ذيل آيه مائده است