كرده‌اند : اين آيه در حق على عليه السّلام نازل شد آنگاه كه در حال ركوع انگشتر خويش را بسائل بخشيد . مجاهد و سدّى نيز چنين گفته‌اند و آن از امام باقر و امام صادق عليهما السّلام و جميع علماء اهل بيت عليهم السّلام نقل شده است . نگارنده گويد : علامه امينى رحمه - اللَّه در جلد دوم الغدير ص 52 - 53 آن را از تفسير ثعلبى ، تفسير طبرى ، اسباب النزول واحدى ، تفسير فخر رازى ، تفسير خازن ، تفسير نيشابورى ، فصول المهمّه ابن صبّاغ ، صواعق ابن حجر ، نور الابصار شبلنجى و ده دوازده كتاب ديگر كه همه از كتب مشهور اهل سنّتاند نقل كرده است طالبان تفصيل به آنجا رجوع كنند و در المراجعات مراجعه چهلم مرحوم شرف الدين عاملى آن را بطور تفصيل از منابع اصيل نقل كرده و عبد المجيد سليم رئيس الازهر در مقابل آن اسناد خاضع شده است . اطلاق جمع بر مفرد اگر گويند : در اين صورت چرا لفظ * ( وَالَّذِينَ آمَنُوا . . . ) * بلفظ جمع آمده لازم بود « و الذى آمن و أقام الصّلوة و آتى الزّكوة و هو راكع » آيد كه مفرد و منطبق بر امام عليه السّلام باشد ؟ گوئيم : طبرسى در مجمع فرموده : اين آيه از واضحترين دلائل بر صحّت امامت بلا فصل على عليه السّلام است و چون ثابت شود كه لفظ * ( وَلِيُّكُمُ ) * افاده مىكند كسى را كه مدير امور و واجب الاطاعة است و ثابت شود كه مراد از * ( الَّذِينَ آمَنُوا ) * على عليه السّلام است ، نصّ بر امامت آنحضرت ثابت مىشود . رجوع بلغت ثابت مىكند كه ولى بمعنى سرپرست و مدير امور است لفظ « انّما » در مفيد اختصاص است و لذا نميشود ولى را بمعنى دوستى در دين و محبت حمل كرد زيرا آن در باره همه مؤمنان است چنان كه فرموده * ( وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ ) * و از طرف ديگر عامّه و خاصه نقل كرده‌اند كه آيه در باره على عليه السّلام نازل شد آنگاه كه خاتم خويش را در ركوع صدقه داد .