و پيروان آنها را كوبيده ولى در آيهء اخير شاعران مؤمن را از اين گروه استثناء كرده و در نتيجه شعر آنها و خودشان ممدوحاند . در الميزان از درّ المنثور نقل شده : ابو سعيد گويد : روزى با رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله ميرفتيم بر شاعرى گذشتيم كه شعر ميگفت حضرت فرمود : « لان يمتلى جوف احدكم قيحا خير من ان يمتلى شعرا » بعد گويد : اين روايت از طريق شيعه از امام صادق عليه السّلام از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نقل شده است . ناگفته نماند در قرآن بشعر جاهليت و شعر غير مسؤل حمله شده ، شعريكه در خدمت هوسهاى شخصى است و بخاطر شعر سروده مىشود و قابل پياده شدن در عمل نيست ، مثل تابلوهاى خيالى كه نفعى به حال جامعه ندارند و فقط اشخاص ميليونر آنها را به قيمت گزاف ميخرند ، آرى اين گونه اشعار غير مسؤل و مضرّ و محصول خيالبافى مورد حملهء قرآن است و قرآن نسل آنها را قطع كرد ولى بعدها خلفا آن را زنده كردند و بشاعران مطرب كيسه هاى زر دادند . و گرنه شعر مفيد و مبيّن حقيقت مورد نظر قرآن و اولياء دين است چنان كه از استثناء در آيهء اخير روشن گرديد . اصولا سخنيكه از روى وهم و خيال باشد خواه به صورت نظم باشد يا نثر در اسلام مذموم است ولى بيان حقائق در هر قالب كه باشد ممدوح و مورد نظر است . در مجمع از كعب بن مالك نقل شده كه گفت يا رسول اللَّه دربارهء شعر چه ميفرمائيد ؟ فرمود : مؤمن با شمشير و زبان خويش جهاد مىكند بخدائيكه جانم در دست اوست گويا ( با شعر گفتن ) آنها را تير باران ميكنيد . و آنحضرت بحسّان بن ثابت فرمود : آنها را هجو كن روح القدس با تو است . نگارنده گويد : علامهء امينى در جلد دوم الغدير ص 1 تا 24 در خصوص شعر ممدوح و شعراء حق مطلب را