و احترام آن بت نزد قريش بدان پايه بود كه دره‌اى از وادى « حراض » را كه « سقام » نام داشت بست و پناهگاه آن ساخته بودند و آن را با حرم كعبه برابر مىنهادند و آن بت قربانگاهى داشت كه ذبايح را در آن سر مىبريدند و نام آن قربانگاه « غبغب » بود . خدّام بت عزّى بنوشيبان بن جابر بن مرّه از بنى سليم بودند و آخرين ايشان « دبيّه » نام داشت . بت عزّى همچنان در اوج عزّت و عظمت خود باقى بود تا خداى تعالى پيغمبرش را فرستاد و چون اسلام در عربستان منتشر شد و سال فتح مكَّه فرا رسيد پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله خالد بن وليد را مأمور ساخت تا به طرف بتكدهء عزّى رهسپار شد و آن را ويران ساخت . آنچه از قصص قرآن نقل شد در كتاب الاصنام ابن كلبى چاپ قاهره سال 1332 قمرى صفحهء 17 تا 27 مذكور است و از آن ظاهر مىشود كه عزّى بزرگترين بت در نزد قريش بود در ص 18 گفته : « و كانت اعظم الاصنام عند قريش » و در ص 23 گفته : چون رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله از عبادت آن نهى كرد اين مطلب بر قريش گران آمد ابو اصيحه ( سعيد بن عاص بن اميّه ) در مرض مرگ آخرين دقائق عمر خويش را تمام ميكرد ، ابو لهب بعيادت وى آمد و ديد كه او گريه مىكند گفت : علت گريه ات چيست ؟ آيا از مرگ مىترسى آن لابد خواهد آمد ؟ ابو اصيحه گفت : نه ميترسم پس از من عزّى را عبادت نكنند . ابو لهب ( در مقام دلدارى به آن مريد شيطان ) گفت : به خدا در حيات تو بخاطر تو عزّى را عبادت نكرده‌اند تا بسبب مرگ تو دست از عبادتش بكشند . ابو اصيحه گفت : اكنون دانستم كه جانشين دارم و جايم خالى نخواهد ماند و از ثبات ابو لهب در عبادت عزّى ، بشگفت شد . و در ص 27 گويد : در هيچ يك از پنج بت كه